Verkiezingsdebatten

Laten we eerlijk zijn: die musicalmicrofoontjes, die konden dus echt niet. Die wattenstaafjes die door de grimeuse gebruikt waren om de laatste foundation aan te brengen en die vervolgens door de geluidstechnicus met een plakbandje  waren vastgeplakt in dezelfde kleur als de fake tan om de glimmende neuzen te verbloemen. Die dus. Ik begrijp heel goed dat de hoofdrolspeler in The Lion King niet op zijn bronsgebruinde torso een sullig zwart knopje kan dragen, want dan gaat het hele effect weg. Maar als je gewoon een kostuum of een jurk draagt (was er maar eentje trouwens), dan kun je volgens mij best een ouderwetse microfoon gebruiken. Scheelt weer een hoop onnodige handgebaren. Of anders zo'n opspeld gevalletje.

En dan die programmaformules!

"U krijgt 1 minuut om te vertellen waarom u voor of tegen de stelling bent, dat spruitjes alleen met Kerstmis gegeten mogen worden en we gaan niet door elkaar heen praten"

"Nadat de standpunten gewisseld zijn kunnen de overige lijsttrekkers gedurende 30 seconden hun mening geven. En dan kijken we tot slot op het tweede scherm wat de groentenvakcentrale van uw argumenten vond..."

De afgelopen weken was het weer verkiezingstijd. Een soort nationale competitie die vaker beoefend wordt dan de Olympische Spelen. Een volksfestijn avant la lettre waarbij niet alleen heel Nederland een mening mag hebben, maar waarbij het feitelijk de bedoeling is om nou juist die mening te veranderen. En zoals dat hoort bij een competitie, werden er permanent tussenstanden gegeven. Op TV, in de krant, op het tweede scherm. Wie er bovenaan staat, wie er tweede is. Wie er wegzakt of toch weer terugkomt. Sommige media geven niet alleen de verschillen weer tussen de partijen, maar zelfs tussen de tussenstanden. Dat is pas echt verwarrend!

En steeds vaker kwam bij mij de vraag naar boven: "waar gaat het nu ECHT over?". Sterker, socialer, eerlijker, veiliger, groener, Nederlandser. Ik heb de termen allemaal gehoord maar had er absoluut geen beeld of geluid bij. Want daar was tijdens de diverse contactmomenten geen tijd voor. Neem het voorbeeld van de rollator (wel of niet in het basispakket). Niemand vertelde mij wat zo'n ding kost, hoeveel mensen zo'n ding nodig gaan hebben, wat er bespaard wordt als je het niet in het basispakket houdt. Maar beide keuzes waren wel sterker, socialer, eerlijker, veiliger, groener, Nederlandser (afhankelijk van wie het woord had). En geen fact check kan de verwarring wegnemen.

En dat allemaal om de zwevende kiezer te bereiken. Want de kiezer, die al wist waarop hij zou stemmen, keek gewoon naar de debatten. Uit verveling. Uit belangstelling. Of omdat ze hoopten op die ene leuke grap, die de avond weer compleet maakte. Ik geloof best dat politiek een vak is, maar komiek is dat zeker. Je zag de diverse politici zoeken naar het moment dat de ingestudeerde grap het beste uit de verf komt. En dan is het zo jammer dat je vanwege de zenuwen over je woorden struikelt en de grap er net niet goed uitkomt. Weer een half zeteltje in de peilingen gezakt. Allemaal terug te lezen op het tweede scherm.

Nog op de stropdassen gelet? Meestentijds effen exemplaren (op eentje na dan die helemaal geen stropdas droeg op haar jurk) en in de kleur die het meest bij hun politiek past. Niet iedereen kon trouwens netjes zijn stropdas strikken trouwens. Zeker niet diegenen, die normaal zo'n ding eigenlijk (liever) niet dragen. Maar als je met het dragen ervan ineens omhoog kan schieten in de peiling, dan wil je wel een standaardknoop aanleren. Overigens, als toch iedereen (op eentje na dan) een stropdas draagt, kun je er best een gewoon microfoontje op spelden. Want tot een musicaluitvoering komt het waarschijnlijk toch niet; dat laten we maar gewoon aan de theaterartiesten over. Dus het wattenstaafje kan in de kleedkamer blijven.

En waar heeft dit nu allemaal toe geleid? De peilingen zaten er flink naast; zelfs de exit-poll was niet helemaal juist. Sterker nog, de definitieve prognose moest zelfs na een dag bijgesteld worden vanwege een rekenfoutje met een restzetel. Nou ja, zolang het maar in de lijstverbindingsfamilie blijft, toch? En nu hebben we dan het resultaat na vele uren debatteren en standpunten verkondigen door theatermicrofoontjes en we kunnen nu waarschijnlijk lang gaan wachten op de echte uitkomst. Ok, we weten wie er in de Kamer komt, maar verder moeten we heel lang wachten op een echt debat tussen de heren en dame bij een ouderwetse interruptie microfoon met een gezellig rood lampje ten teken dat je aan het woord bent...en gehoord wordt. En dan mag je nog maar hopen dat niet iemand ineens de stekker eruit trekt...

Boat Race Multimedia Mania

Vandaag was het Stille Zaterdag, een dag voor velen om even gas terug te nemen voordat het Paasfeest begint. Een goede gelegenheid om eens een wandeling te maken, bijvoorbeeld langs de Theems.

Maar vandaag was ook de dag van The Boat Race, de beroemde roeiwedstrijd tussen de studenten roeiverenigingen van Oxford en Cambridge. De wedstrijd werd voor het eerst gehouden in 1829. Twee studerende vrienden, Charles Merivale in Cambridge en Charles Wordsworth in Oxford spraken de eerste wedstrijd met elkaar af. Vanaf dat moment werd The Boat Race af en toe georganiseerd, maar sinds 1856 wordt er jaarlijks geroeid (met uitzondering van de oorlogsjaren). Traditie wil dat de verliezer een jaar later de winnaar uitdaagt. Het parcours is op de Theems, tussen Putney en Mortlake, over een afstand van ongeveer 7 kilometer (4 mijl, 374 yards). De wedstrijd wordt geroeid in achten.

Zoals een paar jaar geleden, besloten we om naar Putney te gaan en vandaar langs de oever van de Theems het parcours af te lopen. totdat we ergens een mooie plek vonden om te gaan zitten en te genieten. Die plek werd uiteindelijk de glooiing van de Emmanuel School Boat Club, vlak bij de laatste brug van de race (Barnes Bridge).

Toen we eenmaal zaten, belden we uiteraard even wat bekenden om via het mobieltje te melden waar we zaten en dat we een lekker glaasje wijn in de zon dronken. En om erop te wijzen dat dit evenement live op televisie te zien zou zijn. Voor het geval we gespot werden...

De race zou om 14:15 starten en de beste tijd ooit geroeid is van Cambridge uit 1998: 16 minuten en 19 seconden. Dus even na 14:30 stonden we in de aanslag om te juichen (uiteraard voor Cambridge) en foto's te nemen (voorzover dat gaat met de snelheid van de roeiboten). En toen begon de ellende. We werden gebeld dat de race gestopt was om dat er een zot tussen de roeiboten aan het zwemmen was. Een demonstrant die via de alom verzamelde multimedia een punt wilde maken (iets van globalism en elitairism). Ik heb mijn ouderwetse roeptoeter-met-handen gebruikt om het publiek om ons heen van dit feit op de hoogte te stellen. En dus ging iedereen meteen op zijn touchscreentje en smartphoontje aan de slag om meer informatie te krijgen.

Naar nu blijkt lag Oxford op dat moment voor, maar moesten de roeiers terug naar een punt halverwege het parcours om opnieuw te starten (kwam binnen via een SMS geloof ik). Dat hadden ook onze omstanders inmiddels uitgevogeld via hun meegebrachte multimedia apparaatjes. Het hele herstart circus duurde nog iets van een half uur, dus rond 15:00 kwam dan eindelijk de verwachte passage. We hadden inmiddels weer een SMS gekregen over de herstart en dat feit heb ik maar weer even rondgebazuind.

De naderende race kondigt zich aan door helikopters die boven je hoofd vliegen, een hoop gejuich in de verte dat jouw richting op komt en dan plotseling twee hele snelle roeiboten en een enorme vloot aan officials, politie en andere autoriteiten in hun kielzog. Cambridge lag wel twee bootlengtes voor, maar dat kwam omdat Oxford inmiddels een roeispaan mistte (stuurfoutje, bedankt). Dat hoorde we overigens ook pas later toen we terug gingen, nu weer via een telefoontje op de mobiel.

Wat we verder nog hoorden, was dat de boegroeier van Oxford na de finish in elkaar was geklapt en dat daarom de overwinnigs festiviteiten van Cambridge waren uitgesteld. Met die roeier gaat het inmiddels weer een stuk beter (via Twitter vernomen), maar het was voor alle roeiers een vervelend slot van een enerverende Stille Zaterdagmiddag.

En ondanks al die extra informatie en het vele multimedia gebruik van allen, hebben wij lange tijd zomaar aan de oever van de Theems gestaan met een kopje koffie en een glaasje wijn (en een eenvoudig mobieltje), om gedurende 30 seconden twee supersnelle roei-achten voorbij te zien flitsen (met onze eigen ogen).

Ik had het allemaal voor geen goud willen missen!

BN-ers en Celebs

Wat dat nou toch is, die onnozele honger naar celebrity gossip, ik weet het niet. Ik heb in mijn leven ook de nodige “bekende Nederlanders en andere celebrities” gezien. Oftewel BN&C’s. Laat ik eens opscheppen. Ik heb de volgende BN&C’s gezien (de S staat voor: “ik heb ook met ze gesproken”):

Van Koninklijke bloede
 

•  Koninginin Juliana 
•  Prins Bernhard (S) 
•  Koningin Beatrix en Prins Claus 
•  Prins Willem-Alexander (S) 
•  Prins Maurits (S) 
•  Queen Elizabeth II en Prince Philip (eigenlijk  nagenoeg  de hele Britse Royal Family) 
•  Princess Anne (S) 

Sporters

• Leen Pfrommer (S) 
• Kees Verkerk (S)
• Wim Jonk
• Raphael van der Vaart

Politici:

• David Cameron 
• Hans van Mierlo 
• Hans Hillen (S)

Artiesten:

• Jaap van Zweden (S) 
• Lionel Richy 
• Lang Lang 
• Katherine Jenkins 
• José Carreras 
• Neil Sedaka 
• Lesley Garrett 
• Brian May PhD 
• Rowan Atkinson

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Dus ik heb al die mensen gezien of zelfs gesproken. Maar dat doet er natuurlijk helemaal niet toe. Want het simpele feit dat ik zo’n lijstje publiceer is al twijfelachtig op zich. De algemene, publieke belangstelling in het wel en wee van de BN&C’s heeft de laatste jaren en enorme vlucht genomen...waar geen vluchtleiding meer over waakt.

Waarom is dat toch? Hoogleraar sociologie Robert van Grieken geeft in een interview met HP/De tijd de volgende redenen (vrij geïnterpreteeerd):

• Alles heeft tegenwoordig een gezicht nodig. Als BN&C’s iets onder de aandacht brengen (kindersterfte, dierenleed) komt de zaak stevig in het publeike domein.
• Gezichten helpen informatie (keuzes) te ordenen. Het feit dat BN&C’s een bepaald product gebruiken, verhoogd de verkoop.
• Door de bekendheid van de BN&C’s kun je er met elkaar over praten (bij de watercooler, in de koffiekamer). Anders moet je maar hopen dat je collega net zo graag eendjes fotografeert als jij dat doet.

Maar ik denk dat er nog meer achter zit. Hoewel de ongezonde aandacht voor BN&C’s van alle tijd is, is het duidelijk dat de moderne (sociale) media het vooral erger en niet automatisch beter hebben gemaakt. Wel weer beeldender. We verheffen onbewust de BN&C’s tot rolmodellen hoe we wel of vooral niet willen zijn. En vergeet ook niet het feit dat de mens van nature ontzettend nieuwsgierig is. Als er een ongeluk is gebeurt (aan de andere kant van de snelweg of van de stad) dan moeten we zien wat er loos is. Om ons vervolgens aan de ene kant de vereenzelvigen met de slachtoffers en ons aan de andere kant gelukkig prijzen dat wij dat niet zijn. En de roddelpers tiert welig omdat er vraag is naar trivia over de BN&C’s. Niet omdat de roddelbladen zelf zo graag willen weten wat er zoal gebeurt in het leven van de beroemdheden. Ze bieden gewoon het brood en de spelen waar vraag naar is.

Dus dan nu de hamvraag: kan ik zelf zonder? Ik denk JA maar ik weet NEE. Want dit is al mijn tweede blog hierover. Ik heb behoefte aan het mij ergeren aan de onnodige aandacht voor de BN&C’s. Ik publiceer een onzinnig lijstje met BN&C’s die ik ooit heb gezien of zelfs gesproken. Via Twitter volg ik niet alleen personen die naar mijn mening een relevante mening hebben. Om mij vervolgens weer te verbazen over de oppervlakkige leegheid van deTweets van de BN&C's...heerlijk!

Dus hierna zal ik nooit meer iets hoogdravends vinden van de onnozele honger naar celebrity gossip. Ik accepteer dat het er is, dat het in een behoefte voorziet en dat ik eigenlijk ook niet zonder kan.

Zo, dat is dan gezegd!

TV van Toen

Mijn allereerste herinnering aan televisie, was dat wij bij de werkster gingen kijken naar de Flintstones, omdat we thuis geen TV hadden. Op een gegeven moment kwam er toch een TV in huis, met name omdat we Zwiebertje wilden zien. Althans, zo herinner ik het mij. Deze blog wordt een rondgang door Memory Lane, maar met de hulp van YouTube. Want zonder het internet, kan deze rondgang niet beleefd worden.

Ricky en Slingertje

Iedere zaterdagmiddag was er een poppenkast voorstelling op TV die Ricky en Slingertje heette. Ik heb eigenlijk geen idee waar het over ging, maar ik weet van een aapje en zijn baasje. Je moet je voorstellen dat je nu naar een poppenkast gaat kijken. Sowieso naar poppenkast, maar vooral als die voorstelling dan (in zwart-wit) op TV wordt vertoond. Toch kon ik geen aflevering missen.

De voorstelling werd overigens verzorgd door Poppentheater Merlijn (Maaike en Rien Baartmans). De eerste aflevering was te zien op 18 juni 1966. De laatste keer dat ze werden uitgezonden was op 15 september 1973.

Pipo de Clown, Mammaloe en Klukluk

En dan was er natuurlijk Pipo de Clown. Dat is eigenlijk niet gewoon een TV-programma, maar een nationaal cultureel erfgoed. Iedereen weet hoe hij er uitziet, wat hij zegt en wat hij meemaakt. De serie werd geschreven door Wim Meuldijk, die in 2007 overleed. Gelukkig dat zijn bekende en artistieke dochter, Belinda Meuldijk, de herinnering levendig houdt want zij heeft onlangs een muscial geschreven waardoor hedendaagse Pipo ook leren kennen. Echter de oorspronkelijke spelers zoals Cor Witsche, Herbert Joeks, Willy Ruys maar ook Rudi Falkhagen zijn niet meer. Alleen Marijke Bakker (Mammaloe) leeft nog en is inmiddels 79 jaar.

De voor mij meest gedenkwaardige uitzending was op 28 april 1967, toen Pipo alsmaar een baby hoorde huilen...en uiteindelijk bij het Academisch ziekenhuis van Utrecht terecht kwam, waar net de vorige avond Z.K.H. de Prins van Oranje was geboren.

Floris

En laten we vooral Floris niet vergeten. Een spannende zwart-wit serie over een ridder of zoiets in Gelderland of zoiets maar dat deed er niet toe. Iedere week zaten we aan de buis gekluisterd. Grote Pier, de Gewijde van Suikerbuik, Sindala die gek leek te zijn geworden na het eten van een Alruinwortel. Het was allemaal fantastisch.

De twaalf afleveringen werden uitgezonden van 5 oktober tot en met 21 december 1969. De eerste aflevering trok 2.790.000 kijkers; de derde aflevering ruim 3,5 miljoen kijkers. Floris was in 1969 het best bekeken programma op de Nederlandse televisie. Floris vormde ook het begin van de succesvolle samenwerking tussen Paul Verhoeven (regisseur), Gerard Soeteman (scriptschrijver), en Rutger Hauer (acteur).

Alle Thunderbirds voertuigen

Uiteraard kan ik niet laten om het over de Thunderbirds te hebben. Ik heb deze serie pas later in zijn geheel gezien, want indertijd keek ik vanuit de gang stiekem door een kiertje in de deur...want ik had al lang in bed moeten liggen. Maar uiteraard wist ik alle vliegtuigen, raketten en hun bestuurders feilloos te noemen. Nog steeds trouwens. Alle afleveringen zijn bewaard gebleven en als je ze terugziet, zijn ze nog best spannend. Wel een beetje trage televisie in vergelijking met nu. Maar wie vergeet niet die close-ups van een echte hand die het zweet van het voorhoofd veegt als er weer een gat wordt geboord, nucleaire staven worden verschoven, rotzooi van de zeebodem moet worden verwijderd vanuit de onderzeeboot etc.

TV van toen, het was allemaal wat trager en de beeldkwaliteit was ver onder HD. Ik heb het hier nog niet eens gehad over programma's als Zwiebertje, de Fabeltjeskrant, Stuif-es-In of de Belgische jeugdseries zoals Kapitein Zeppos of Het Zwaard van Ardoewaan. En wat dacht u van Ja-Zuster-Nee-Zuster. Door stommiteit zijn de meeste ampex-banden met de serie opnieuw gebruikt, dus moet je goed zoeken voor een clip. En zo kan ik nog wel uren doorgaan.

Ik zal wel gewoon een ouwe zeurpiet zijn, maar tegenwoordig worden dit soort mooie programma's niet meer gemaakt. Ja, er worden soms re-makes geproduceerd, uit pure nostalgie van de makers. En als ik dan nu kijk naar alle GTST's, en Eastenders-achtigen, of naar X-Factor, Voice of Holland/Britain/Niemandsland (en laten we het maar helemaal niet hebben over Big Brother), dan denk ik dat de TV van vroeger zo slecht nog niet was. En gelukkig kan ik dankzij het internet mijn TV-herinneringen herbeleven.

Verkiezingen via Twitter anno 2012

Politici hebben maar één doel in het leven en dat is om herkozen te worden. En journaille heeft maar maar één doel in het leven en dat is om gehoord, gezien of gelezen te worden. Ja, ik weet het. Hiermee opende ik al eens eerder een blog. Maar het is zo verschrikkelijk waar. Echter, tegenwoordig nemen politici het jounalistieke recht in eigen hand, door de sociale media te gebruiken. En het journaille heeft het nakijken...of gebruikt wat hen wordt aangeboden om alsnog te publiceren. Om toch een beetje bij te blijven, hier een Twitter-overzicht van wat er zoal beschikbaar is.



PvdA: Fractie en Partijleiding. Eerst even dicht bij huis: in Nederland is er een vacature ontstaan voor de functie van fractieleider voor de Partij van de Arbeid in de Tweede Kamer. Job Cohen heeft zijn functie en zetel afgelopen week ter beschikking gesteld. Op 16 maart wordt de uitslag van de ledenraadpleging bekendgemaakt waarna op 17 maart de bekrachtiging volgt tijdens het partijcongres. Tot nu toe hebben zich vier kandidaten gemeld, waarvan er drie een openbaar Twitteraccount hebben en slechts twee aktief twitteren.

• Martijn van Dam heeft als account: @martijnvdam. Een zeer fanatieke Twitteraar; zijn eigen website is martijnvandam.com. 
• Diederik Samsom heeft als account @diederiksamsom. Ook een zeer fanatieke Twitteraar.
• Ronals Plassterk heeft als account @RonaldPlassterk. Zijn laatste Tweet is van 3 november 2011.
• Het Twitteraccount van Nebahat Albayrak is afgeschermd.

President van Frankrijk. De Franse presidentsverkiezingen 2012 zijn de tiende presidentsverkiezingen tijdens de Vijfde Republiek in Frankrijk. De eerste ronde van deze verkiezingen worden gehouden op 22 april; de tweede ronde (indien benodigd) op 6 mei. Er zijn twee belangrijke kandidaten, die allebei Twitteren. En beiden zeer fanatiek, hoewel hun campagne team ongetwijfeld verantwoordelijk is voor de meeste Tweets. Omdat ik heel slecht Frans spreek en lees, kan ik hier weinig meer van zeggen.

• De huidige president, Nicolas Sarkozy, heeft als account: @SARKOZY_2012. 
• De kandidaat voor de socialisten, François Hollande, heeft als account: @fhollande.

President van de Verenigde Staten van Amerika. Op  6 november 2012 worden de verkiezingen gehouden. De zittende president, Barack Obama, heeft zich al herkiesbaar gesteld. Hij Twittert (via zijn campagne team) onder @BarackObama. Als hij overigens persoonlijk Twittert, gebruikt hij hashtag #BO.

De Republikeinse kandidaat die het tegen Barack Obama gaat opnemen is nog niet bepaald. Momenteel vinden vele voorrondes plaats in de diverse staten om de krachten te meten. Er zijn nog 4 kandidaten over. Tijdens het Republikeins Congres dat op 27-30 augustus in Tampa wordt gehouden, worden de kandidaat en zijn running mate bekrachtigd.

• Rick Santorum heeft als account  @RickSantorum.
• Mitt Romney heeft als account @MittRomney.
• Newt Gingrich heeft als account @newtgingrich.
• Ron Paul heeft als account @ronpaul. Er zijn echter nog vele andere accounts te vinden  die door hem gebruikt worden.

Wie Twittert die blijft. Maar aangezien deze Tweets bedoeld zijn om de aandacht op zich te vestigen, vanwege de verkiezingen, is er wel sprake van enige ijdeltuiterij. Maar dat mag natuurlijk wel, gezien het doel van de Tweets. En dan heb ik het nog niet over de aanstaande verkiezingen in andere landen, zoals Kenia en Sierra Leone. Want daar beginnen de nieuwe media ook hun invloed te krijgen.

Voorlopig blijf ik als belangstellende lezer de verkiezings Tweets volgen. Ik heb bovenstaande Twitteraars bijeen gebracht in een lijst die u vanaf nu ook kunt volgen. Het wordt er overigens niet veel overzichtelijker op...

Radio via het web, terug naar af?

In mijn jeugd luisterde ik steevast op zaterdagmiddag naar Veronica’s top 40, de eerste echte hitlijst. Met een gekochte lijst bij de hand was deze “Nationale Zaterdagmiddag Gebeurtenis” een mooi moment van rust. Deze top 40 werd sinds 2 januari 1965 als “Nationale Hitparade” uitgezonden. Bovenop het bovenste stabelbed kon niets mij deeren, want de lijst moest worden afgeluisterd. Lex Harding sprak de plaatjes aan elkaar en ik kende ze bijna allemaal. Radio Veronica zond nog illegaal vanaf zee uit op de 192 m (of 1562 kHz) en later op 538 m (of 557 kHz). Maar de radio kon het allemaal mooi ontvangen. Ook toen was geluk nog heel gewoon.

In de jaren ’70 van de vorige eeuw, toen het publieke omroepbestel op stoom kwam, startte er een actie om een vierde Hilversumse radiozender te op te richten met uitsluitend klassieke muziek. De actie werd onder andere gesteund door Theo Olof, de beroemde violist van het Concertgebouworkest. Bij ons in de muziekbibliotheek kon je een handtekening plaatsen op een petitie waarmee je deze actie steunde. Ik tekende met overtuiging en dat is ongeveer de enige keer dat ik aan een dergelijke actie meedeed. Op 28 december 1975 ging Hilversum 4 in de lucht. Dat was tevens de eerste uitzending van Veronica in het publiek bestel. Het oorspronkelijke schip was al eens bij Scheveningen aan de grond gelopen en de illegale zender was het jaar daarvoor (op 31 augustus 1974) met uitzenden gestopt.

Ik verbaas me er dan ook niet over dat ik vaak teruggrijp naar het beluisteren van radiouitzendingen via het internet. De magie van uitsluitend geluid, weliswaar in prachtig stereo, en de verrassing van wat er ineens komt, blijft aantrekken. Er zijn vele radiostations en radiozenders, wereldwijd, die hun klanken aanbieden. Direct op de webpagina of in een leuk pop-up scherm...toch nog even apart van de rest. Het mooie van internetradio is overigens vrij simpel uit te leggen: je hoeft geen daadwerkelijke ontvangst te hebben om elk station over de hele wereld te beluisteren. Gewoon een normale internet verbinding voldoet. Om nu een beetje door de bomen het bos te blijven zien, kun je beginnen met naar de site: http://www.nederland.fm/ te gaan. Daar worden de meeste, Nederlandse radiostations aangeboden. De muziek gaat gewoon spelen in een virtueel radiootje in het midden van alle logo's.

Meer internationaal, zoekend per genre, kun je terecht bij: http://www.internet-radio.com/. Zij bieden de radio uitzendingen in vele format's aan, maar hebben ook een eigen pop-up speler. En gewoon via Google of andere zoekmachines kom je vanzelf terecht bij het station, dat je voorkeur van dat moment heeft.

Ik hoef dit eigenlijk helemaal niet te vertellen; u wist dit allemaal natuurlijk al. Maar ik grijp graag terug naar het gevoel van vroeger. In de top 40 zit mijn muziek al lang niet meer. Maar daar is inmiddels Radio 4 of Classic FM als goede vervanger voor in de plaats gekomen (ik word ook een dagje ouder).

Het internet biedt genoeg afleiding, ook zonder geluid. Maar de radiouitzending blijft altijd mijn eerste media-liefde. Daar begon het allemaal, dat pakt niemand mij meer af.

Onbekend talent, talent onbekend

Laten we er geen doekjes om winden: politici hebben maar één doel in het leven en dat is om herkozen te worden. En journaille heeft maar maar één doel in het leven en dat is om gehoord, gezien of gelezen te worden. Op de radio of op TV dan wel in de krant. Dus ze hebben elkaar toch nodig. Een vreedzame co-existentie die bijna een symbiose kan worden genoemd.

Maar hoe zit dat dan met celebrities of BN-ers? Hebben deze mensen niet genoeg aan hun speciale talent? Hoeven die dan niet gewoon hun werk te doen, weliswaar in het publieke domein, zodat de pers er wel wat over begint te publiceren? En waarom worden we overspoeld met verhalen over hun wat bijzondere privé leven? Wil ik echt weten wat voor kleur bank ze thuis hebben of van wie ze nu weer gaan scheiden? En waarom zijn hun kinderen altijd geboren als “liefdesbabies” en niet gewoon als luiervullende, slaapontzeggende melkdrinkers en dito spugers?

Het antwoord moet toch echt liggen in de kernvraag: wat is het talent van deze celebrities eigenlijk? In Engeland was een onbekende verpleegster enigzins geobesedeerd door seks. Zij lanceerde zichzelf in korte tijd binnen het publieke domein door half ontkleed gefotografeerd en gepubliceerd te worden. Het ging zelfs zo ver, dat zij een fotograaf inhuurde die haar van afstand op een strand fotografeerde. Uiteraard had zij slechts een klein broekje aan (het was warm) en de verontwaardiging die ze daarna veinzde over de publicatie van de foto’s leverde haar nog meer bekendheid op. Een “onbedoeld” gelekte video van haar zeer intieme escapades was de kroon op het werk: zij was een celebrity. Met als enig talent dat zij zichzelf op meesterlijke wijze bekend had gesteld. Haar oorspronkelijke carrière moest ze opgeven, ondanks het feit dat je daar wel degelijk van talent had kunnen spreken. Of in ieder geval nut voor de samenleving.

Maar er zit ook een keerzijde aan dit verhaal. Want als niemand geïnteresseerd zou zijn in al die zogenaamd bekende mensen, zou het systeem niet werken. Er is een hele publiciteits industrie ontstaan rondom de levens van deze mensen. Alles, maar dan ook alles, komen we te weten. Je wordt er mee doodgegooid. De bladen verhalen, de TV toont. Je kunt er niet omheen. Een markt bestaat nog steeds uit vraag en aanbod, dus bij dit overweldigende aanbod moet er wel een vraag zijn. Wij willen ons kennelijk vereenzelvigen met deze personen en er zijn tegenwoordig zelf “talentenshows” waar het ultieme doel van de deelnemers is om bekend en beroemd te worden. Ongeacht hun wel of niet aanwezige talent. De jury bestaat uit al reeds bekende mensen die hun beroemdheid misbruiken door met ongepaste superlatieven de onschuldige kandidaten de hemel in prijzen. Of genadeloos afblaffen (het zijn van een ongelikte beer in een jury is op zich ook een talent).

En dan die celebrities die zo in zichzelf en hun relevantie zijn gaan geloven, dat ze hun oorspronkelijke talent verontachtzamen. De zangers met de bijzondere stemmen, die flauwe niemendalletjes van programma’s gaan presenteren. De briljante pianist die een talentenshow voor aanstormende pianisten start...en ziet floppen omdat hij vooral piano had moeten blijven spelen. Zonder te spreken. Of de celebrity (algemeen) die ineens politiek bevlogen is en zich uitspreekt voor een bepaalde zaak...of juist daartegen. Daar hebben we toch politici voor...nou ja, wat is erger? En omdat hij of zij iets ergens van vindt, moeten we daar dan ook maar mee instemmen. Hij/zij kon namelijk ook al erg goed acteren/voetballen/etc. Dus het zal wel waar zijn.

De BBC organiseert eens in de twee jaar de Cardiff Singer of the World competitie. Onder het toeziend oog van de wereldberoemde sopraan Dame Kiri te Kanawa (voorheen wijlen Dame Joan Sutherland) wordt in Wales een concours gehouden van jonge maar zeer talentvolle klassieke zangers. De jury bestaat uit topmensen uit de klassieke muziek, die hun sporen zonder de bladen, zonder de roddelpagina’s en zeker zonder Twitter en Facebook hebben verdient. De kandidaten hebben al vele jaren opleiding op diverse conservatoria in de wereld achter de rug. Gedurende de hele week wordt in een aantal voorrondes en een finale door deze jury bepaald wie uiteindelijk de winnaar is. Je kunt niet inbellen of SMS-en om mee te stemmen; je mag er alleen maar naar kijken en er van genieten. Een week lang spat het talent van het beeldscherm en uit de speakers. En nadien hebben met name de finalisten de kans om op de grotere podia te gaan optreden. Maar er wordt geen platencontract aangeboden en ze maken ook geen potentiële nummer 1-hit voor de kerst top 40. En de kandidaten krijgen nadien geen celebrity-status. Misschien juist omdat ze heel veel talent hebben.

Laten we er geen doekjes om winden: journaille heeft maar maar één doel in het leven en dat is om gehoord, gezien of gelezen te worden. Op de radio of op TV dan wel in de krant. En zogenaamde celebrities of BN-ers hebben maar één doel in het leven en dat is om gehoord, gezien of (over) gelezen te worden. Dus ze hebben elkaar toch nodig. Een vreedzame co-existentie die bijna een symbiose kan worden genoemd.

En wij, de onschuldige luisteraar, kijker of lezer moeten er gewoon aan geloven.

Draadloos Internet

Naar de woorden van Multatuli in De geschiedenis van Wouterje Pieterse (Dichtoefeningen, pruikevreugd, pruikeverdriet en pruikewanhoop):

Het Internet is een goede zaak

Het geeft het mensdom veel vermaak

Nou ja, hij zou dat zeker hebben geschreven als er zoiets als internet was geweest in zijn tijd. Maar posthuum en virtueel heeft hij gelijk. Want waar zouden we tegenwoordig zijn zonder internet. Geen email, geen chat, geen internet bankieren, geen Twitter (vergeet die vooral niet) en geen Facebook. We raken achter, zelfs geïsoleerd. De wereld trekt aan ons voorbij, zonder dat we meedoen en meeleven.

Ik kan ook niet aangeven hoe mijn leven nu zou zijn, zonder internet. Een heleboel zaken moeten toch even per email worden afgehandeld. Of na een belangrijk (telefoon-)gesprek even worden bevestigd. Ik volg het buitenlandse en het Nederlandse nieuws en de bijbehorende achtergronden. Ik heb geen Facebook account maar ik twitter wel graag. Kortom, ook ik ben op z’n zachts gezegd “knorrig” als ik geen internet heb.

Maar dan moet je wel verbinding hebben! Bij toeval kwam ik er onlangs achter dat mijn wireless verbinding niet meer werkte. En hoewel mijn operating system aangaf dat de WiFi adapter gewoon werkte, was de realiteit weerbarstiger. Wat ik ook probeerde, de wireless verbinding kwam gewoon niet tot stand. En het hielp niet voor de gemoedsrust en het vermijden van frustratie dat ik was waar gratis WiFi werd aangeboden en later ergens moest zijn waar de WiFi breedsprakig uitzond. Wat ik ook probeerde, de WiFi adapter deed het gewoon helemaal niet. Dus geen internet. Geen email, geen chat, geen internet bankieren, geen Twitter (vergeet die vooral niet) en geen Facebook (nou ja...).

Dus moet je toch weer over op ouderwets internetten met de ethernet kabel. Bij mij thuis had ik indertijd een hele lange kabel aangeschaft, gewoon omdat we toen nog niet eens wireless mogelijkheden hadden. En er moest boven ook contact met het web worden gemaakt. Nadat deze kabel eerst een aantal dagen opvallend over de trap naar boven lag, heb ik deze later met een klein gaatje in het plafond naar boven weggewerkt. We struikelden zodoende niet meer over het internetgenot.

Daar waar ik op bezoek was, werd ook een dergelijke kabel aangeboden en met wat spijkertjes boven de diverse deurposten werd het internet keurig van de router naar de laptop doorgeleid. Zonder dat iemand over mijn internetgenot hoefde te struikelen. Probleem (tijdelijk) opgelost. Maar het bleef natuurlijk knagen dat ik niet de vrijheid van wireless tot mijn beschikking had. Want dat is nu juist de lol. Dat je op de bank of in je bed, op elk moment van de dag met de laptop kan internetten. Dat je iedere keer aan het tobben bent om je apparaat handig op je schoot te leggen en je een stijve nek krijgt van het verkeerd zitten/liggen doet er niet toe. En ik moest ook wel weer eens op pad...met dat gratis, wireless internet overal. Kortom, het bleef knagen.

Voor een habbekrats heb ik nu een wireless USB adapter aangeschaft. Een USB-stik die wireless verbinding kan maken. Feitelijk een externe vervanging van wat intern kapot is. Ik moest eerst wat software installeren. Daarna heb ik het stikje aan de laptop gekoppeld en het werkte direct! Het stikje heeft een grappig blauw (geruststellend) knipperlampje dat de indruk wekt heel erg voor je bezig te zijn. Het stikje kan direct in de laptop gestoken worden of via een stoere houder met dito USB-kabel gekoppeld worden. Dan kun je namelijk ook nog interessant het stikje zo optimaal mogelijk neerzetten (minstens 4 m verwijderd van de wireless router, staat er in de gebruiksaanwijzing). En door het stikje te richten of op een stapel boeken te zetten, kun je jezelf de indruk geven dat de verbinding nog optimaler is. En dan de layout van die software! Wat ziet dat er allemaal professioneel uit en je kun allerlei instellingen, standaard of advanced, veranderen. Zo zijn er tabs voor statistics, kun je de fragmentation treshold aanpassen en kun je kiezen of je up to 154 Mbps of gewoon standaard 54 Mbps verbinding wil hebben. Dus gulzig verbinding hebben of tevreden met weinig.

En oh ja: ik kan nu ook weer emailen, chatten, twitteren en de krant lezen. Zonder over een lange ethernetkabel te hoeven struikelen. Zonder frustratie dat iets het niet meer doet. Maar met een aantal extra speelmogelijkheden en optimale instellingen...waar ik eigenlijk nog niet veel van begrijp.

Twitter, een eerste indruk

Sinds een flinke maand twitter ik. Ik ben een twitteraar dus. Met deze uitspraak voel ik me bijna als een man die in de kroeg aan zijn maten moet toegeven dat hij graag borduurt. Het is dus een soort van uit de kast komen,  de twitterkast. Inmiddels kijk ik telkenmale of er al een nieuwe tweet in mijn tijdlijn is gekomen; of er al nieuwe twitteraars uit mijn privé lijst een nieuwe mededeling of grap hebben gepubliceerd. En het is helemaal geweldig als er iemand een vermelding van/met jouw Twitter-alias heeft gedaan. Of als je wordt gere-tweet.

Het is daarom goed om eens de balans op te maken van wat ik er nu eigenlijk van vind. Laat ik eerst eens een paar verschillende soorten twitteraars beschrijven. Voor het gemak heb ik ze allemaal mannelijk gemaakt.

De Tsunami. Deze twitteraar vindt overal wat van. Hij koopt een krant en snelt de koppen, waarna hij alles met een mening het publieke domein in slingert. Hij kijkt een TV-programma en nog gedurende de uitzending vliegen de tweets al door het zwerk. Hij luistert niet en reageert niet op antwoorden of vermeldingen. Hij gebruikt meer #hastags dan @namen. Het maximum verdraagbare getal van 35 tweets per dag wordt ruim overschreden. Hij twittert voor zichzelf, uit frustratie of uit minderwaardigheid. Want wie twittert, die is iemand. Hij wordt gehoord. Zijn mening moet er wel toe doen want hij heeft vele volgers. Zolang ze hem kunnen velen.

De Prediker. Elke tweet gaat over dat ene, zelfde onderwerp. Re-tweets, linkjes naar media, herhaling van het onderwerp (tot vervelens toe) zijn aan de orde van de dag. Zijn idee, passie, vastgewortelde mening moet aan de hand van vele voorbeelden de ether ingeslingerd worden. Er is geen ontkomen aan: hij heeft gelijk! Zijn mening moet er wel toe doen want hij heeft vele volgers. Totdat ze op hem zijn uitgekeken.

De Fotograaf. Met behulp van de diverse gratis TwitPic-sites wordt bij nagenoeg elke tweet een foto meegezonden. De tweet IS de foto. Een plaatje zegt meer dan duizend woorden en zelfs het dagelijks (hopelijk gevarieerde) ontbijt wordt op de kiek gezet. Een dagje aan zee: de voeten op de ligstoel gaan het internet op. De nieuwe baby is weer een dagje ouder: we mogen het allemaal zien. Wat een lol met die nieuwe media.

De Biograaf. Bij deze twitteraar mogen we meekijken met alles wat hij doet of meemaakt. Van dag tot dag, van minuut tot minuut. En ook de kleinste, schijnbaar nietige zaken zijn leven betreffend, worden vastgelegd. Zo lezen we dat hij naar de supermarkt gaat, wie hij daar tegenkomt en, bij thuiskomst, wat hij gekocht heeft. Op weg naar een belangrijke vergadering: je hoort het op tijd. De trein is weer eens te laat: je mag met hem meeleven. Deze twitteraar is vaak heel beleefd, want we krijgen iedere dag als eerste tweet een goede morgen gewenst. En dat gaat door tot hij naar bed gaat, inclusief nachtkusje.

Het Antwoordapparaat. Hij antwoord op elke twitteraar die hij volgt. Als je zijn tijdlijn bekijkt, antwoord hij iedereen die hij volgt. En dat zijn uiteraard ook de meer bekende twitteraars, want als jij zo iemand beantwoord, dan ben je zelf pas echt iemand. Eigen originele tweets zijn er bijna niet, maar daar is dan ook geen tijd voor. En als je hem toevallig volgt, moet je iedere keer weer kijken waar zijn antwoord nu eigenlijk over gaat. Want jij volgde de beantwoordde net even niet. Het is bij hem door het bos moeilijk om de unieke bomen nog te zien.

En zo zijn er nog vele soorten twitteraars te beschrijven. Er zijn stille lurkers, slimme oneliners, ijdeltuiten en noem maar op. Ik volg de meeste twitteraars via een eigen privé lijst. Die laat ik dan weergeven in aparte kolommen in Tweetdeck of Hootsuite, om het overzicht te bewaren. Ik volg alleen maar publiekelijk die twitteraars, die ik persoonlijk ken. Met een paar kleine uitzonderingen. Verder heb ik, gezien bovenstaande voorbeelden, al besloten dat het niet erg is als je niet zo veel volgers hebt. Want volgers kunnen je ook weer ontvolgen. En dat is toch altijd even slikken; een soort vervreemding die gepaard gaat met een stevige confrontatie met je zelf. Bijna een soort rouwproces.

Sinds een flinke maand twitter ik. Ik ben een twitteraar dus. Ik probeer niet te veel (maar wel over verschillende onderwerpen) wat te tweeten. Gemiddeld zo'n 10 keer per week. Ik merk dat ik bovenstaande archetypen allemaal meer of minder ben. En daar hebben we allemaal last van, denk ik. Wat ik van Twitter vind: in één woord...GEWELDIG.

Email Plezier

Jaren geleden kreeg ik van een "kennis" een emailtje met een bijlage, ik geloof een MP3 geluidsfragment. Onze internetverbinding ging nog via die ene telefoonlijn. Stekker verwisselen en niet bereikbaar per telefoon. Het duurde verschrikkelijk lang om het emailtje binnen te halen en uiteindelijk kon mijn computer niet eens de bijlage openen...Ik zei toch al dat het jaren geleden was. In ieder geval was dit voor het eerst dat ik een haat-liefde verhouding begon te ontwikkelen met het fenomeen email.

Email is niet meer weg te denken uit ons dagelijks leven. Het is een middel van converseren die door de afzender kan worden gebruikt waar en wanneer hij maar wil, en de ontvanger bepaalt ook zelf waar, wanneer en of de email geopend wordt. Geen gedoe meer van postzegels die op zijn of een brievenbus lichting die net geweest is en pas na het weekend weer vervolgd wordt. Bijlages meesturen, linkjes die direct openen met een muisklik, grote groepen ontvangers tegelijk aanschrijven. Het kan niet op. Waar zouden we zijn zonder email.

Er zijn echter vijf regels die ik tracht te hanteren. En waarvan ik hoop dat de lezer er ook wat aan heeft. Om te voorkomen dat emailplezier ontaardt in emailirritatie.

• Denk na over wie er in de actie (To), info (Cc) en blinde info (Bcc) komt. Niet alleen hoeven sommige personen niet alles te weten, maar het is ook niet aan de zender om ieders emailadres prijs te geven. Een groeps-email (kerstkaart, uitnodiging) kan in zijn geheel naar de Bcc. Ik ken iemand die in een leidinggevende positie zit. Hij opent geen enkele email die "Cc aan hem is geschreven". Ik ken ook iemand die een er de gewoonte van maakt om als hij iemand per email "de waarheid verteld", diens leidinggevende in de Bcc te zetten.

• Antwoord niet automatisch met "Allen Beantwoorden (Reply to All)". Iedereen moet dan alles weer lezen en als er een beetje lange emailtrein ontstaat, moet je gewoonweg wel afdrukken om de lijn van het betoog te ontwarren. Ik zie wel eens een uitnodiging voorbij komen. En dan zijn er luitjes die automatisch aan IEDEREEN willen antwoorden dat ze niet kunnen en waarom dan wel. Wat moet ik met die info? Regelmatig komt daar dan van iemand anders weer een antwoord op...aan allen. Vreselijk!

• Stuur niet zomaar elke bijlage mee. Er is niets vervelender dan een een bijlage die niet te openen is. Software producenten veranderen hun formats nog wel eens. En als de ontvanger dan een oudere versie van het programma heeft, of het programma zelfs helemaal niet heeft, volgen er vele belletjes, replies etc. om dat weer recht te trekken. Een klein telefoontjes vooraf had dit wellicht kunnen voorkomen. En jouw supersnelle breedband verbinding hoeft niet automatisch ook aan de andere kant aanwezig te zijn. Het is dan bij de ontvanger of je met een limonade rietje het riool moet leegzuigen.

• Voorkom een ellenlange email trein. Ik lees een boek of een krant van links naar rechts en van boven naar beneden. Ik heb dan ook niet begrepen, waarom antwoorden op een email bovenop de originele komen. Je moet dus als een sambadanser op en neer door de hele trein heen om te begrijpen waar het over gaat. Ten einde raad print je de email dan maar. En dan het heeft het verminderen van papiergebruik al gauw een lagere prioriteit. Dubbelzijdig printen levert dan nog een beetje milieubewust gevoel op. En waarom niet in het bovenste antwoord even aangeven waar de trein daaronder over gaat. Zeker als er nieuwe ontvangers aan jouw email zijn toegevoegd. Die weten nog van niks...

• Gebruik email als toevoeging aan en niet ter compensatie van het bespreken van een belangrijk onderwerp. Dit is voor mij de moeilijkste regel want soms kun je niet een hele groep belanghebbenden tegelijk aanspreken, zelfs niet met webcam sessies waar velen tegelijk aan deel kunnen nemen. De anderen zijn op dat moment niet beschikbaar of hebben niet de mogelijkheid om te webcammen. Een telefoongesprek vooraf of desnoods achteraf is wel zo fatsoenlijk. Want anders zit iemand op zijn werk of thuis met vele vragen die op dat moment onbeantwoord blijven. Pas in een gesprek kun je uitleggen wat je bedoelt, niet in een email.

Email is niet meer weg te denken uit ons dagelijks leven, zeker niet uit het mijne. Maar met bovenstaande regels kan het zomaar zijn, dat email een verrijking en een zegen blijft, zonder irritatie of afkeer.

Nep Tweeters

Het is altijd vervelend als je slachtoffer wordt van een vorm van identity theft. Laat daar geen misverstand over bestaan. Het moment dat je merkt dat er een aanzienlijk bedrag van je rekening is opgenomen omdat je bankpas is geskimmed is meer dan alleen financieel een kleine ramp. Iemand is in je privé-leven gekomen en en geeft zich voor je uit. Je moet van alles regelen en hebt een deuk opgelopen. Het vertrouwen in de medemens is sterk verminderd.

Onlangs had iemand een Twitter-account aangemaakt op naam van de advocate Bénédicte Ficq. Zij twittert niet en zij bepleitte op 9 januari 2012 in De Wereld Draait Door dat er een wet zou moeten komen om dit te voorkomen. De Volkskrant berichtte daarover. En meer recentelijk zijn er kamervragen over gesteld door de SP en de PVV. Niet alleen zou moeten worden onderzocht of de huidige wetgeving mogelijkheden biedt om dit tegen te gaan, maar nieuwe wetgeving zou ook tot de mogelijkheden moeten behoren. Althans, dat lijkt de mening van een groeiend aantal bezorgde Nederlanders. Maar is dit wel nodig? Is dit wel zuiver? Is de wereld niet een beetje aan het doordraaien?

Ik reageerde op het eerst genoemde bericht met de volgende Tweet:

NEEN! Media volgen/gebruiken met verstand en korrel zout. Geen mening vanaf de zijlijn aub.


Wat bedoelde ik daar nu precies mee?

• Volg de media met verstand. Geloof niet alles meteen als er een korte Tweet of een snelle kop in cyberspace wordt gelanceerd. Kijk eens op een andere website ter vergelijking of neem eens een moment om te overdenken wie nu eigenlijk wat heeft gezegd of wanneer. En met name sommige  twitteraars zijn van tijd tot tijd behoorlijke ijdeltuiten, yours truly included. 

• Gebruik de media met verstand. Ik las onlangs vijf regels die mij zeer aanspreken. En die regels gelden uiteraard voor meer sociale media dan alleen Twitter. Zoals onze Koningin al eens zei: "vrijheid van meningsuiting komt met verantwoordelijkheid". Maar behalve verstandig en met respect, zou je ook uniek moeten proberen te zijn. Want dan herkennen jouw directe of indirecte volgers jou meteen.

• Neem alles eens met een korrel zout. Tegenwoordig wordt een losse opmerking op Twitter of Facebook meteen gebruikt om de leemtes in het echte nieuws op te vullen. Of erger nog, als die gevreesde en controversiële  tweet nog niet is geweest, wordt die door de tegenpartij aangevraagd. En dat is dan weer nieuws op zich. Denk aan het hoofddoek-issue tijdens het recente staatsbezoek van de Koningin aan de Golfregio. Wie begon er nu met twitteren? En hoe snel was dat op zich weer nieuws? Hoe belangrijk is zo'n Tweet nu eigenlijk?

Ik ben sterk van mening dat je dit nu eens niet moet reguleren. Een medium als Twitter heeft zelf de policy dat als jij een klacht indient, zij daar naar kijken...en actie nemen waar nodig. Ze zitten ook wel eens fout, maar geven dat nadien toe. Waar gehakt wordt, vallen nu eenmaal spaanders. Er is al een keurmerk in de vorm van een blauw label geïntroduceerd dus dat gaat volgens mij de goede kant op. Want al zou iemand iets twitteren met een fake alias dat sterk lijkt op (of zelfs bedoeld is als) jouw identiteit. Dan weerleg je dat toch aan je eigen, trouwe volgers. En vervolgens laat je Twitter actie nemen.

Tot slot. Je kunt altijd een voorbeeld nemen aan de Britse zangeres Katy Perry. Toen er in haar persoonlijk leven wat problemen waren, had iedereen er snel een mening over. Zij pareerde dat met de volgende Tweet:

Concerning the gossip, I want to be clear that NO ONE speaks for me. Not a blog, magazine, "close sources" or my family.

Het is altijd vervelend als je slachtoffer wordt van een vorm van identity theft. Maar laat de sociale media vooral zelfregulerend blijven. Tweet ze!