Laten we eerlijk zijn: die musicalmicrofoontjes, die konden dus echt niet. Die wattenstaafjes die door de grimeuse gebruikt waren om de laatste foundation aan te brengen en die vervolgens door de geluidstechnicus met een plakbandje waren vastgeplakt in dezelfde kleur als de fake tan om de glimmende neuzen te verbloemen. Die dus. Ik begrijp heel goed dat de hoofdrolspeler in The Lion King niet op zijn bronsgebruinde torso een sullig zwart knopje kan dragen, want dan gaat het hele effect weg. Maar als je gewoon een kostuum of een jurk draagt (was er maar eentje trouwens), dan kun je volgens mij best een ouderwetse microfoon gebruiken. Scheelt weer een hoop onnodige handgebaren. Of anders zo'n opspeld gevalletje.
En dan die programmaformules!
"U krijgt 1 minuut om te vertellen waarom u voor of tegen de stelling bent, dat spruitjes alleen met Kerstmis gegeten mogen worden en we gaan niet door elkaar heen praten"
"Nadat de standpunten gewisseld zijn kunnen de overige lijsttrekkers gedurende 30 seconden hun mening geven. En dan kijken we tot slot op het tweede scherm wat de groentenvakcentrale van uw argumenten vond..."
De afgelopen weken was het weer verkiezingstijd. Een soort nationale competitie die vaker beoefend wordt dan de Olympische Spelen. Een volksfestijn avant la lettre waarbij niet alleen heel Nederland een mening mag hebben, maar waarbij het feitelijk de bedoeling is om nou juist die mening te veranderen. En zoals dat hoort bij een competitie, werden er permanent tussenstanden gegeven. Op TV, in de krant, op het tweede scherm. Wie er bovenaan staat, wie er tweede is. Wie er wegzakt of toch weer terugkomt. Sommige media geven niet alleen de verschillen weer tussen de partijen, maar zelfs tussen de tussenstanden. Dat is pas echt verwarrend!
En steeds vaker kwam bij mij de vraag naar boven: "waar gaat het nu ECHT over?". Sterker, socialer, eerlijker, veiliger, groener, Nederlandser. Ik heb de termen allemaal gehoord maar had er absoluut geen beeld of geluid bij. Want daar was tijdens de diverse contactmomenten geen tijd voor. Neem het voorbeeld van de rollator (wel of niet in het basispakket). Niemand vertelde mij wat zo'n ding kost, hoeveel mensen zo'n ding nodig gaan hebben, wat er bespaard wordt als je het niet in het basispakket houdt. Maar beide keuzes waren wel sterker, socialer, eerlijker, veiliger, groener, Nederlandser (afhankelijk van wie het woord had). En geen fact check kan de verwarring wegnemen.
En dat allemaal om de zwevende kiezer te bereiken. Want de kiezer, die al wist waarop hij zou stemmen, keek gewoon naar de debatten. Uit verveling. Uit belangstelling. Of omdat ze hoopten op die ene leuke grap, die de avond weer compleet maakte. Ik geloof best dat politiek een vak is, maar komiek is dat zeker. Je zag de diverse politici zoeken naar het moment dat de ingestudeerde grap het beste uit de verf komt. En dan is het zo jammer dat je vanwege de zenuwen over je woorden struikelt en de grap er net niet goed uitkomt. Weer een half zeteltje in de peilingen gezakt. Allemaal terug te lezen op het tweede scherm.
Nog op de stropdassen gelet? Meestentijds effen exemplaren (op eentje na dan die helemaal geen stropdas droeg op haar jurk) en in de kleur die het meest bij hun politiek past. Niet iedereen kon trouwens netjes zijn stropdas strikken trouwens. Zeker niet diegenen, die normaal zo'n ding eigenlijk (liever) niet dragen. Maar als je met het dragen ervan ineens omhoog kan schieten in de peiling, dan wil je wel een standaardknoop aanleren. Overigens, als toch iedereen (op eentje na dan) een stropdas draagt, kun je er best een gewoon microfoontje op spelden. Want tot een musicaluitvoering komt het waarschijnlijk toch niet; dat laten we maar gewoon aan de theaterartiesten over. Dus het wattenstaafje kan in de kleedkamer blijven.
En waar heeft dit nu allemaal toe geleid? De peilingen zaten er flink naast; zelfs de exit-poll was niet helemaal juist. Sterker nog, de definitieve prognose moest zelfs na een dag bijgesteld worden vanwege een rekenfoutje met een restzetel. Nou ja, zolang het maar in de lijstverbindingsfamilie blijft, toch? En nu hebben we dan het resultaat na vele uren debatteren en standpunten verkondigen door theatermicrofoontjes en we kunnen nu waarschijnlijk lang gaan wachten op de echte uitkomst. Ok, we weten wie er in de Kamer komt, maar verder moeten we heel lang wachten op een echt debat tussen de heren en dame bij een ouderwetse interruptie microfoon met een gezellig rood lampje ten teken dat je aan het woord bent...en gehoord wordt. En dan mag je nog maar hopen dat niet iemand ineens de stekker eruit trekt...
