Verkiezingen via Twitter anno 2012

Politici hebben maar één doel in het leven en dat is om herkozen te worden. En journaille heeft maar maar één doel in het leven en dat is om gehoord, gezien of gelezen te worden. Ja, ik weet het. Hiermee opende ik al eens eerder een blog. Maar het is zo verschrikkelijk waar. Echter, tegenwoordig nemen politici het jounalistieke recht in eigen hand, door de sociale media te gebruiken. En het journaille heeft het nakijken...of gebruikt wat hen wordt aangeboden om alsnog te publiceren. Om toch een beetje bij te blijven, hier een Twitter-overzicht van wat er zoal beschikbaar is.



PvdA: Fractie en Partijleiding. Eerst even dicht bij huis: in Nederland is er een vacature ontstaan voor de functie van fractieleider voor de Partij van de Arbeid in de Tweede Kamer. Job Cohen heeft zijn functie en zetel afgelopen week ter beschikking gesteld. Op 16 maart wordt de uitslag van de ledenraadpleging bekendgemaakt waarna op 17 maart de bekrachtiging volgt tijdens het partijcongres. Tot nu toe hebben zich vier kandidaten gemeld, waarvan er drie een openbaar Twitteraccount hebben en slechts twee aktief twitteren.

• Martijn van Dam heeft als account: @martijnvdam. Een zeer fanatieke Twitteraar; zijn eigen website is martijnvandam.com. 
• Diederik Samsom heeft als account @diederiksamsom. Ook een zeer fanatieke Twitteraar.
• Ronals Plassterk heeft als account @RonaldPlassterk. Zijn laatste Tweet is van 3 november 2011.
• Het Twitteraccount van Nebahat Albayrak is afgeschermd.

President van Frankrijk. De Franse presidentsverkiezingen 2012 zijn de tiende presidentsverkiezingen tijdens de Vijfde Republiek in Frankrijk. De eerste ronde van deze verkiezingen worden gehouden op 22 april; de tweede ronde (indien benodigd) op 6 mei. Er zijn twee belangrijke kandidaten, die allebei Twitteren. En beiden zeer fanatiek, hoewel hun campagne team ongetwijfeld verantwoordelijk is voor de meeste Tweets. Omdat ik heel slecht Frans spreek en lees, kan ik hier weinig meer van zeggen.

• De huidige president, Nicolas Sarkozy, heeft als account: @SARKOZY_2012. 
• De kandidaat voor de socialisten, François Hollande, heeft als account: @fhollande.

President van de Verenigde Staten van Amerika. Op  6 november 2012 worden de verkiezingen gehouden. De zittende president, Barack Obama, heeft zich al herkiesbaar gesteld. Hij Twittert (via zijn campagne team) onder @BarackObama. Als hij overigens persoonlijk Twittert, gebruikt hij hashtag #BO.

De Republikeinse kandidaat die het tegen Barack Obama gaat opnemen is nog niet bepaald. Momenteel vinden vele voorrondes plaats in de diverse staten om de krachten te meten. Er zijn nog 4 kandidaten over. Tijdens het Republikeins Congres dat op 27-30 augustus in Tampa wordt gehouden, worden de kandidaat en zijn running mate bekrachtigd.

• Rick Santorum heeft als account  @RickSantorum.
• Mitt Romney heeft als account @MittRomney.
• Newt Gingrich heeft als account @newtgingrich.
• Ron Paul heeft als account @ronpaul. Er zijn echter nog vele andere accounts te vinden  die door hem gebruikt worden.

Wie Twittert die blijft. Maar aangezien deze Tweets bedoeld zijn om de aandacht op zich te vestigen, vanwege de verkiezingen, is er wel sprake van enige ijdeltuiterij. Maar dat mag natuurlijk wel, gezien het doel van de Tweets. En dan heb ik het nog niet over de aanstaande verkiezingen in andere landen, zoals Kenia en Sierra Leone. Want daar beginnen de nieuwe media ook hun invloed te krijgen.

Voorlopig blijf ik als belangstellende lezer de verkiezings Tweets volgen. Ik heb bovenstaande Twitteraars bijeen gebracht in een lijst die u vanaf nu ook kunt volgen. Het wordt er overigens niet veel overzichtelijker op...

Radio via het web, terug naar af?

In mijn jeugd luisterde ik steevast op zaterdagmiddag naar Veronica’s top 40, de eerste echte hitlijst. Met een gekochte lijst bij de hand was deze “Nationale Zaterdagmiddag Gebeurtenis” een mooi moment van rust. Deze top 40 werd sinds 2 januari 1965 als “Nationale Hitparade” uitgezonden. Bovenop het bovenste stabelbed kon niets mij deeren, want de lijst moest worden afgeluisterd. Lex Harding sprak de plaatjes aan elkaar en ik kende ze bijna allemaal. Radio Veronica zond nog illegaal vanaf zee uit op de 192 m (of 1562 kHz) en later op 538 m (of 557 kHz). Maar de radio kon het allemaal mooi ontvangen. Ook toen was geluk nog heel gewoon.

In de jaren ’70 van de vorige eeuw, toen het publieke omroepbestel op stoom kwam, startte er een actie om een vierde Hilversumse radiozender te op te richten met uitsluitend klassieke muziek. De actie werd onder andere gesteund door Theo Olof, de beroemde violist van het Concertgebouworkest. Bij ons in de muziekbibliotheek kon je een handtekening plaatsen op een petitie waarmee je deze actie steunde. Ik tekende met overtuiging en dat is ongeveer de enige keer dat ik aan een dergelijke actie meedeed. Op 28 december 1975 ging Hilversum 4 in de lucht. Dat was tevens de eerste uitzending van Veronica in het publiek bestel. Het oorspronkelijke schip was al eens bij Scheveningen aan de grond gelopen en de illegale zender was het jaar daarvoor (op 31 augustus 1974) met uitzenden gestopt.

Ik verbaas me er dan ook niet over dat ik vaak teruggrijp naar het beluisteren van radiouitzendingen via het internet. De magie van uitsluitend geluid, weliswaar in prachtig stereo, en de verrassing van wat er ineens komt, blijft aantrekken. Er zijn vele radiostations en radiozenders, wereldwijd, die hun klanken aanbieden. Direct op de webpagina of in een leuk pop-up scherm...toch nog even apart van de rest. Het mooie van internetradio is overigens vrij simpel uit te leggen: je hoeft geen daadwerkelijke ontvangst te hebben om elk station over de hele wereld te beluisteren. Gewoon een normale internet verbinding voldoet. Om nu een beetje door de bomen het bos te blijven zien, kun je beginnen met naar de site: http://www.nederland.fm/ te gaan. Daar worden de meeste, Nederlandse radiostations aangeboden. De muziek gaat gewoon spelen in een virtueel radiootje in het midden van alle logo's.

Meer internationaal, zoekend per genre, kun je terecht bij: http://www.internet-radio.com/. Zij bieden de radio uitzendingen in vele format's aan, maar hebben ook een eigen pop-up speler. En gewoon via Google of andere zoekmachines kom je vanzelf terecht bij het station, dat je voorkeur van dat moment heeft.

Ik hoef dit eigenlijk helemaal niet te vertellen; u wist dit allemaal natuurlijk al. Maar ik grijp graag terug naar het gevoel van vroeger. In de top 40 zit mijn muziek al lang niet meer. Maar daar is inmiddels Radio 4 of Classic FM als goede vervanger voor in de plaats gekomen (ik word ook een dagje ouder).

Het internet biedt genoeg afleiding, ook zonder geluid. Maar de radiouitzending blijft altijd mijn eerste media-liefde. Daar begon het allemaal, dat pakt niemand mij meer af.

Onbekend talent, talent onbekend

Laten we er geen doekjes om winden: politici hebben maar één doel in het leven en dat is om herkozen te worden. En journaille heeft maar maar één doel in het leven en dat is om gehoord, gezien of gelezen te worden. Op de radio of op TV dan wel in de krant. Dus ze hebben elkaar toch nodig. Een vreedzame co-existentie die bijna een symbiose kan worden genoemd.

Maar hoe zit dat dan met celebrities of BN-ers? Hebben deze mensen niet genoeg aan hun speciale talent? Hoeven die dan niet gewoon hun werk te doen, weliswaar in het publieke domein, zodat de pers er wel wat over begint te publiceren? En waarom worden we overspoeld met verhalen over hun wat bijzondere privé leven? Wil ik echt weten wat voor kleur bank ze thuis hebben of van wie ze nu weer gaan scheiden? En waarom zijn hun kinderen altijd geboren als “liefdesbabies” en niet gewoon als luiervullende, slaapontzeggende melkdrinkers en dito spugers?

Het antwoord moet toch echt liggen in de kernvraag: wat is het talent van deze celebrities eigenlijk? In Engeland was een onbekende verpleegster enigzins geobesedeerd door seks. Zij lanceerde zichzelf in korte tijd binnen het publieke domein door half ontkleed gefotografeerd en gepubliceerd te worden. Het ging zelfs zo ver, dat zij een fotograaf inhuurde die haar van afstand op een strand fotografeerde. Uiteraard had zij slechts een klein broekje aan (het was warm) en de verontwaardiging die ze daarna veinzde over de publicatie van de foto’s leverde haar nog meer bekendheid op. Een “onbedoeld” gelekte video van haar zeer intieme escapades was de kroon op het werk: zij was een celebrity. Met als enig talent dat zij zichzelf op meesterlijke wijze bekend had gesteld. Haar oorspronkelijke carrière moest ze opgeven, ondanks het feit dat je daar wel degelijk van talent had kunnen spreken. Of in ieder geval nut voor de samenleving.

Maar er zit ook een keerzijde aan dit verhaal. Want als niemand geïnteresseerd zou zijn in al die zogenaamd bekende mensen, zou het systeem niet werken. Er is een hele publiciteits industrie ontstaan rondom de levens van deze mensen. Alles, maar dan ook alles, komen we te weten. Je wordt er mee doodgegooid. De bladen verhalen, de TV toont. Je kunt er niet omheen. Een markt bestaat nog steeds uit vraag en aanbod, dus bij dit overweldigende aanbod moet er wel een vraag zijn. Wij willen ons kennelijk vereenzelvigen met deze personen en er zijn tegenwoordig zelf “talentenshows” waar het ultieme doel van de deelnemers is om bekend en beroemd te worden. Ongeacht hun wel of niet aanwezige talent. De jury bestaat uit al reeds bekende mensen die hun beroemdheid misbruiken door met ongepaste superlatieven de onschuldige kandidaten de hemel in prijzen. Of genadeloos afblaffen (het zijn van een ongelikte beer in een jury is op zich ook een talent).

En dan die celebrities die zo in zichzelf en hun relevantie zijn gaan geloven, dat ze hun oorspronkelijke talent verontachtzamen. De zangers met de bijzondere stemmen, die flauwe niemendalletjes van programma’s gaan presenteren. De briljante pianist die een talentenshow voor aanstormende pianisten start...en ziet floppen omdat hij vooral piano had moeten blijven spelen. Zonder te spreken. Of de celebrity (algemeen) die ineens politiek bevlogen is en zich uitspreekt voor een bepaalde zaak...of juist daartegen. Daar hebben we toch politici voor...nou ja, wat is erger? En omdat hij of zij iets ergens van vindt, moeten we daar dan ook maar mee instemmen. Hij/zij kon namelijk ook al erg goed acteren/voetballen/etc. Dus het zal wel waar zijn.

De BBC organiseert eens in de twee jaar de Cardiff Singer of the World competitie. Onder het toeziend oog van de wereldberoemde sopraan Dame Kiri te Kanawa (voorheen wijlen Dame Joan Sutherland) wordt in Wales een concours gehouden van jonge maar zeer talentvolle klassieke zangers. De jury bestaat uit topmensen uit de klassieke muziek, die hun sporen zonder de bladen, zonder de roddelpagina’s en zeker zonder Twitter en Facebook hebben verdient. De kandidaten hebben al vele jaren opleiding op diverse conservatoria in de wereld achter de rug. Gedurende de hele week wordt in een aantal voorrondes en een finale door deze jury bepaald wie uiteindelijk de winnaar is. Je kunt niet inbellen of SMS-en om mee te stemmen; je mag er alleen maar naar kijken en er van genieten. Een week lang spat het talent van het beeldscherm en uit de speakers. En nadien hebben met name de finalisten de kans om op de grotere podia te gaan optreden. Maar er wordt geen platencontract aangeboden en ze maken ook geen potentiële nummer 1-hit voor de kerst top 40. En de kandidaten krijgen nadien geen celebrity-status. Misschien juist omdat ze heel veel talent hebben.

Laten we er geen doekjes om winden: journaille heeft maar maar één doel in het leven en dat is om gehoord, gezien of gelezen te worden. Op de radio of op TV dan wel in de krant. En zogenaamde celebrities of BN-ers hebben maar één doel in het leven en dat is om gehoord, gezien of (over) gelezen te worden. Dus ze hebben elkaar toch nodig. Een vreedzame co-existentie die bijna een symbiose kan worden genoemd.

En wij, de onschuldige luisteraar, kijker of lezer moeten er gewoon aan geloven.

Draadloos Internet

Naar de woorden van Multatuli in De geschiedenis van Wouterje Pieterse (Dichtoefeningen, pruikevreugd, pruikeverdriet en pruikewanhoop):

Het Internet is een goede zaak

Het geeft het mensdom veel vermaak

Nou ja, hij zou dat zeker hebben geschreven als er zoiets als internet was geweest in zijn tijd. Maar posthuum en virtueel heeft hij gelijk. Want waar zouden we tegenwoordig zijn zonder internet. Geen email, geen chat, geen internet bankieren, geen Twitter (vergeet die vooral niet) en geen Facebook. We raken achter, zelfs geïsoleerd. De wereld trekt aan ons voorbij, zonder dat we meedoen en meeleven.

Ik kan ook niet aangeven hoe mijn leven nu zou zijn, zonder internet. Een heleboel zaken moeten toch even per email worden afgehandeld. Of na een belangrijk (telefoon-)gesprek even worden bevestigd. Ik volg het buitenlandse en het Nederlandse nieuws en de bijbehorende achtergronden. Ik heb geen Facebook account maar ik twitter wel graag. Kortom, ook ik ben op z’n zachts gezegd “knorrig” als ik geen internet heb.

Maar dan moet je wel verbinding hebben! Bij toeval kwam ik er onlangs achter dat mijn wireless verbinding niet meer werkte. En hoewel mijn operating system aangaf dat de WiFi adapter gewoon werkte, was de realiteit weerbarstiger. Wat ik ook probeerde, de wireless verbinding kwam gewoon niet tot stand. En het hielp niet voor de gemoedsrust en het vermijden van frustratie dat ik was waar gratis WiFi werd aangeboden en later ergens moest zijn waar de WiFi breedsprakig uitzond. Wat ik ook probeerde, de WiFi adapter deed het gewoon helemaal niet. Dus geen internet. Geen email, geen chat, geen internet bankieren, geen Twitter (vergeet die vooral niet) en geen Facebook (nou ja...).

Dus moet je toch weer over op ouderwets internetten met de ethernet kabel. Bij mij thuis had ik indertijd een hele lange kabel aangeschaft, gewoon omdat we toen nog niet eens wireless mogelijkheden hadden. En er moest boven ook contact met het web worden gemaakt. Nadat deze kabel eerst een aantal dagen opvallend over de trap naar boven lag, heb ik deze later met een klein gaatje in het plafond naar boven weggewerkt. We struikelden zodoende niet meer over het internetgenot.

Daar waar ik op bezoek was, werd ook een dergelijke kabel aangeboden en met wat spijkertjes boven de diverse deurposten werd het internet keurig van de router naar de laptop doorgeleid. Zonder dat iemand over mijn internetgenot hoefde te struikelen. Probleem (tijdelijk) opgelost. Maar het bleef natuurlijk knagen dat ik niet de vrijheid van wireless tot mijn beschikking had. Want dat is nu juist de lol. Dat je op de bank of in je bed, op elk moment van de dag met de laptop kan internetten. Dat je iedere keer aan het tobben bent om je apparaat handig op je schoot te leggen en je een stijve nek krijgt van het verkeerd zitten/liggen doet er niet toe. En ik moest ook wel weer eens op pad...met dat gratis, wireless internet overal. Kortom, het bleef knagen.

Voor een habbekrats heb ik nu een wireless USB adapter aangeschaft. Een USB-stik die wireless verbinding kan maken. Feitelijk een externe vervanging van wat intern kapot is. Ik moest eerst wat software installeren. Daarna heb ik het stikje aan de laptop gekoppeld en het werkte direct! Het stikje heeft een grappig blauw (geruststellend) knipperlampje dat de indruk wekt heel erg voor je bezig te zijn. Het stikje kan direct in de laptop gestoken worden of via een stoere houder met dito USB-kabel gekoppeld worden. Dan kun je namelijk ook nog interessant het stikje zo optimaal mogelijk neerzetten (minstens 4 m verwijderd van de wireless router, staat er in de gebruiksaanwijzing). En door het stikje te richten of op een stapel boeken te zetten, kun je jezelf de indruk geven dat de verbinding nog optimaler is. En dan de layout van die software! Wat ziet dat er allemaal professioneel uit en je kun allerlei instellingen, standaard of advanced, veranderen. Zo zijn er tabs voor statistics, kun je de fragmentation treshold aanpassen en kun je kiezen of je up to 154 Mbps of gewoon standaard 54 Mbps verbinding wil hebben. Dus gulzig verbinding hebben of tevreden met weinig.

En oh ja: ik kan nu ook weer emailen, chatten, twitteren en de krant lezen. Zonder over een lange ethernetkabel te hoeven struikelen. Zonder frustratie dat iets het niet meer doet. Maar met een aantal extra speelmogelijkheden en optimale instellingen...waar ik eigenlijk nog niet veel van begrijp.