Laten we er geen
doekjes om winden: politici hebben maar één doel in het leven en dat is om herkozen
te worden. En journaille heeft maar maar één doel in het leven en dat is om gehoord,
gezien of gelezen te worden. Op de radio of op TV dan wel in de krant. Dus ze
hebben elkaar toch nodig. Een vreedzame co-existentie die bijna een symbiose
kan worden genoemd.
Maar hoe zit dat
dan met celebrities of BN-ers? Hebben deze mensen niet genoeg aan hun speciale
talent? Hoeven die dan niet gewoon hun werk te doen, weliswaar in het publieke
domein, zodat de pers er wel wat over begint te publiceren? En waarom worden we
overspoeld met verhalen over hun wat bijzondere privé leven? Wil ik echt
weten wat voor kleur bank ze thuis hebben of van wie ze nu weer gaan scheiden?
En waarom zijn hun kinderen altijd geboren als “liefdesbabies” en niet gewoon
als luiervullende, slaapontzeggende melkdrinkers en dito spugers?
Het antwoord moet
toch echt liggen in de kernvraag: wat is het talent van deze celebrities eigenlijk? In Engeland was
een onbekende verpleegster enigzins geobesedeerd door seks. Zij lanceerde
zichzelf in korte tijd binnen het publieke domein door half ontkleed
gefotografeerd en gepubliceerd te worden. Het ging zelfs zo ver, dat zij een
fotograaf inhuurde die haar van afstand op een strand fotografeerde. Uiteraard had
zij slechts een klein broekje aan (het was warm) en de verontwaardiging die ze
daarna veinzde over de publicatie van de foto’s leverde haar nog meer
bekendheid op. Een “onbedoeld” gelekte video van haar zeer intieme escapades
was de kroon op het werk: zij was een celebrity. Met als enig talent dat zij
zichzelf op meesterlijke wijze bekend had gesteld. Haar oorspronkelijke carrière
moest ze opgeven, ondanks het feit dat je daar wel degelijk van talent had
kunnen spreken. Of in ieder geval nut voor de samenleving.
Maar er zit ook
een keerzijde aan dit verhaal. Want als niemand geïnteresseerd zou zijn in
al die zogenaamd bekende mensen, zou het systeem niet werken. Er is een hele
publiciteits industrie ontstaan rondom de levens van deze mensen. Alles, maar
dan ook alles, komen we te weten. Je wordt er mee doodgegooid. De bladen
verhalen, de TV toont. Je kunt er niet omheen. Een markt bestaat nog steeds uit
vraag en aanbod, dus bij dit overweldigende aanbod moet er wel een vraag zijn.
Wij willen ons kennelijk vereenzelvigen met deze personen en er zijn tegenwoordig
zelf “talentenshows” waar het ultieme doel van de deelnemers is om bekend en
beroemd te worden. Ongeacht hun wel of niet aanwezige talent. De jury bestaat
uit al reeds bekende mensen die hun beroemdheid misbruiken door met ongepaste
superlatieven de onschuldige kandidaten de hemel in prijzen. Of genadeloos
afblaffen (het zijn van een ongelikte beer in een jury is op zich ook een
talent).
En dan die
celebrities die zo in zichzelf en hun relevantie zijn gaan geloven, dat ze hun
oorspronkelijke talent verontachtzamen. De zangers met de bijzondere stemmen,
die flauwe niemendalletjes van programma’s gaan presenteren. De briljante pianist
die een talentenshow voor aanstormende pianisten start...en ziet floppen omdat
hij vooral piano had moeten blijven spelen. Zonder te spreken. Of de celebrity (algemeen)
die ineens politiek bevlogen is en zich uitspreekt voor een bepaalde zaak...of
juist daartegen. Daar hebben we toch politici voor...nou ja, wat is erger? En omdat hij of zij iets ergens van vindt, moeten we daar dan ook maar mee instemmen. Hij/zij
kon namelijk ook al erg goed acteren/voetballen/etc. Dus het zal wel waar zijn.
De BBC
organiseert eens in de twee jaar de Cardiff Singer of the World competitie. Onder het
toeziend oog van de wereldberoemde sopraan Dame Kiri te Kanawa (voorheen wijlen
Dame Joan Sutherland) wordt in Wales een concours gehouden van jonge maar zeer
talentvolle klassieke zangers. De jury bestaat uit topmensen uit de klassieke
muziek, die hun sporen zonder de bladen, zonder de roddelpagina’s en zeker
zonder Twitter en Facebook hebben verdient. De kandidaten hebben al vele jaren
opleiding op diverse conservatoria in de wereld achter de rug. Gedurende de hele week
wordt in een aantal voorrondes en een finale door deze jury bepaald wie
uiteindelijk de winnaar is. Je kunt niet inbellen of SMS-en om mee te stemmen;
je mag er alleen maar naar kijken en er van genieten. Een week lang spat het
talent van het beeldscherm en uit de speakers. En nadien hebben met name de
finalisten de kans om op de grotere podia te gaan optreden. Maar er wordt geen
platencontract aangeboden en ze maken ook geen potentiële nummer 1-hit voor de
kerst top 40. En de kandidaten krijgen nadien geen celebrity-status. Misschien
juist omdat ze heel veel talent hebben.
Laten we er geen
doekjes om winden: journaille heeft maar maar één doel in het leven en
dat is om gehoord, gezien of gelezen te worden. Op de radio of op TV dan wel in
de krant. En zogenaamde celebrities of BN-ers hebben maar één doel in het leven en
dat is om gehoord, gezien of (over) gelezen te worden. Dus ze hebben elkaar toch
nodig. Een vreedzame co-existentie die bijna een symbiose kan worden genoemd.
En wij, de
onschuldige luisteraar, kijker of lezer moeten er gewoon aan geloven.
No comments:
Post a Comment