De Rijdende Rechter

Laat ik eens een bekentenis doen: mijn onbetwiste held van de docusoap's is toch wel mr. F.M. Visser, de Rijdende Rechter. Iedere week spreekt hij recht wat krom is; geeft hij een bindend advies (is het nu bindend of slechts een advies?) over een langlopende burenruzie en weet hij met een bewonderenswaardige eenvoud de meest gecompliceerde kwesties tot de kern terug te brengen.

Het begint altijd met het uiteenzetten van de zaak in een tv-clip...en we vernemen de eis cq. tegeneis van de betrokken partijen. Vervolgens komt de bescheiden maar uiterst charmante magistraat met een auto aanrijden. Vaak heeft hij in zijn kielzog een expert (iemand van het kadaster of een loodgieter of bijvoorbeeld een specialist op het gebied van stankoverlast). De rolmaat is ook altijd voorhanden. Nadat mr. Frank de zaak ter plekke heeft bekeken is er dan de hoorzitting in het plaatselijke dorpshuis. Daar lopen de gemoederen soms hoog op, maar dat is voor mr. Frank geen enkel probleem. Met ijzeren hand houdt hij orde en kunnen de wederzijdse partijen hun wederzijdse standpunten beargumenteren.

Daarna gaan we terug naar de studio waar iedereen in gespannen afwachting is van het Salomonsoordeel van mr. Frank. Er is nog een vast panel van burgers die hun ongezouten mening mogen geven, maar als de edelachtbare daarna zijn uitspraak komt doen, is de zaak gesloten.


"Dit is mijn advies en daar moet u het mee doen."

En wat heb ik al veel opgestoken van het Nederlands privaatrecht. Wat voorbeelden.

• Het recht van overpad is een variant van erfdienstbaarheid van een landeigenaar jegens het algemeen belang...of jegens dat van de irritante buurman. Is het nou wel of niet vastgelegd bij een notaris en wist de nieuwe eigenaar van het perceel er nu van? Is dat eigenlijk wel belangrijk?

• Wat is nu precies de erfafscheiding? Daar waar de stoeptegel ophoudt of toch precies op de helft van de in cement geplaatste stenen. En hoe zit dat dan met die overhangende tak van de foeilelijke populier? Wie mag/moet deze nu snoeien?

• Of wat dacht u van een mondelinge afspraak. Is dat nu bindend of niet? Heeft de nieuwe eigenaar van een pand er van geweten, dat de vorige bewoner met de buurman had afgesproken dat de deur nooit geel mocht worden geverfd?. En is er genoeg doorgevraagd door de nieuwe eigenaar (bij de vorige) tot wanneer deze afspraak eigenlijk van kracht was. Kortom, wordt het standpunt van "ik wist daar niets van" wel voldoende betwist?

Met een heldere eenvoud, een wat voorzichtige en scheve glimlach maar zonder aanziens des persoons, volgen keer op keer de onbetwistbare uitspraken en hebben de partijen het nakijken.

Ik denk dat we meer mr. Frank Vissers in Nederland aan het werk moeten zetten. Bijvoorbeeld in de Tweede Kamer, als ze elkaar weer eens het licht niet in de ogen gunnen. Wie heeft nu het woord en wie moet nu zijn klep dichthouden? Of wat dacht u van de keuze van het TV-programma, thuis. Van wie is die TV eigenlijk? En ik denk dat we ook eens moeten overwegen om een aantal fietsende rechters mee te laten gaan met de Tour de France. Is die urine nu juridisch gezien van de etappe-winnaar?

Ik breek een lans voor de eerlijke, onafhankelijke en strenge doch immer rechtvaardige mr. Frank M. Visser, de Rijdende Rechter. Mijn held, mijn idool. Prins van het recht. Mijn anker in tijden van opperste verwarring. Hulde en driewerf hoera!

Pausverkiezing

Toen de vorige paus zijn aftreden aankondigde, ging mijn hart bijna sneller slaan. Want ik zou weer kunnen genieten van een groots mediaspektakel en de verzamelde pers heeft mij ook dit keer weer niet teleurgesteld. Uiteraard ga ik hier nu geen mening geven over de pausverkiezing zelf, want dat is een zaak voor de kardinalen van de Rooms-katholieke kerk.

Maar oh, wat had iedereen vooraf een mening over wie, en waarom juist hij, de nieuwe paus zou moeten worden. Er werden allerlei historische statistieken bijgehaald en er werden shortlists gemaakt. Ja, zelfs de bookmakers bemoeiden zich er mee. Overigens doen ze dat met alles waar een uitslag te verwachten is. Van voetbal via formule 1 naar de kleur van de jurk van de koningin bij het paardenrennen en nu dus over de keuze van de paus.

De datum van het conclaaf werd uitgebreid besproken. Allerlei historische en politieke scenario's werden erbij gehaald. Maar ik wist iets veel belangrijkers: er moest nog een potkacheltje in een lege en niet meer te bezichtigen Sixtijnse Kapel worden geplaatst. En de schoorsteen moest ook nog op ARBO-verantwoordde wijze worden aangebracht door een drietal Romeinse brandweerlieden. Voor het oog van de inmiddels geplaatste webcam werd deze laatste handeling op koninklijke wijze door hen verricht. De laatste kardinaal was gearriveerd en op de dinsdag i.p.v. de vrijdag kon het conclaaf dan eindelijk beginnen.

Ik hoorde mensen zich verbazen over het feit dat de opgesloten kardinalen via een rooksignaal met de buitenwereld communiceren. Ik vind dat helemaal niet vreemd.

• De stembriefjes moeten toch verbrand worden en dan zorg je dat de rook niet in die prachtige kapel blijft. Dat is ook niet gezond voor de kardinalen trouwens.
• De kardinalen moesten al hun smartphones, IPads's en laptops inleveren en er was een permanent stoorsignaal binnen de kapel actief. Zelfs het Twitteraccount van de paus was tijdelijk gesloten.
• En waar moet je anders die webcam op richten die op hele grote schermen op het Sint-Pietersplein zijn beelden laat zien.

En terwijl we alle rookmomentjes tot op de minuut wisten en iedereen gezellig aan het aftellen was, kwam er een horde aan kenners voor de verzamelde microfonen van de verzamelde wereldpers aan het woord over wie de volgende paus zou (moeten) worden. Maar weer eens een Italiaan of toch iemand uit Europa? En wat dachten we van iemand uit de andere continenten? De naam van die en die uit Afrika klinkt steeds vaker. Of hij uit Canada is zeer ervaren met de politiek van het Vaticaan. En wat worden de prioriteiten voor de nieuwe paus dan? Kortom, iedereen wist het beter en het liefst zouden ze de opgesloten kardinalen even bellen met de uitslag van de discussies. Niet dat ze zouden opnemen natuurlijk.

De eerste zwarte rook was bijzonder goed gelukt. Wat een prachtige paal roetzwarte troep kwam er uit dat pijpje! Dat beloofde wat voor het moment dat er witte rook moest worden gemaakt. En die kwam na vijf stemmingen, op de avond van de tweede dag van het conclaaf. En opnieuw hulde aan de rookmaker, want deze rook was spierwit. De klokken van het Vaticaan hadden ook niet hoeven te klinken. We wisten het: Habemus Papam.

En wat er toen gebeurde was prachtig. De webcam werd verplaatst van de schoorsteen naar het balkon. De erewacht van de Zwitserse Garde marcheerde naar de plek daaronder, net zoals een aantal erewachten en een muziekkapel van de Italiaanse strijdkrachten. En als een soort vertrouwenwekkende maatregel gingen de Zwitserse en de Italiaanse commandant elkaars erewachten inspecteren.

Normaal duurt het ongeveer 45 minuten tussen de verkiezing en de presentatie van de nieuwe paus, maar ondanks de stromende regen moesten de duizenden en duizenden verzamelde mensen nu een uur wachten. Dat vond overigens niemand erg want het moment was te belangrijk om te willen missen. En iedereen deed zijn paraplu omlaag, dus je hoefde ook niets te missen.

En daar was hij dan, de nieuwe Paus Franciscus. Hij was op (bijna) geen enkel lijstje genoemd, behalve dan dat hij als tweede tijdens de vorige verkiezing nog lang een kans had gemaakt. Maar dat hoorden de bookmakers en de kenners ook pas nu. Daarover wellicht een andere keer. Want ik ben gevraagd om, liefst voor Paaszondag, even de zin Gracias por les flores in het Nederlands vertalen.

Verkiezingsdebatten

Laten we eerlijk zijn: die musicalmicrofoontjes, die konden dus echt niet. Die wattenstaafjes die door de grimeuse gebruikt waren om de laatste foundation aan te brengen en die vervolgens door de geluidstechnicus met een plakbandje  waren vastgeplakt in dezelfde kleur als de fake tan om de glimmende neuzen te verbloemen. Die dus. Ik begrijp heel goed dat de hoofdrolspeler in The Lion King niet op zijn bronsgebruinde torso een sullig zwart knopje kan dragen, want dan gaat het hele effect weg. Maar als je gewoon een kostuum of een jurk draagt (was er maar eentje trouwens), dan kun je volgens mij best een ouderwetse microfoon gebruiken. Scheelt weer een hoop onnodige handgebaren. Of anders zo'n opspeld gevalletje.

En dan die programmaformules!

"U krijgt 1 minuut om te vertellen waarom u voor of tegen de stelling bent, dat spruitjes alleen met Kerstmis gegeten mogen worden en we gaan niet door elkaar heen praten"

"Nadat de standpunten gewisseld zijn kunnen de overige lijsttrekkers gedurende 30 seconden hun mening geven. En dan kijken we tot slot op het tweede scherm wat de groentenvakcentrale van uw argumenten vond..."

De afgelopen weken was het weer verkiezingstijd. Een soort nationale competitie die vaker beoefend wordt dan de Olympische Spelen. Een volksfestijn avant la lettre waarbij niet alleen heel Nederland een mening mag hebben, maar waarbij het feitelijk de bedoeling is om nou juist die mening te veranderen. En zoals dat hoort bij een competitie, werden er permanent tussenstanden gegeven. Op TV, in de krant, op het tweede scherm. Wie er bovenaan staat, wie er tweede is. Wie er wegzakt of toch weer terugkomt. Sommige media geven niet alleen de verschillen weer tussen de partijen, maar zelfs tussen de tussenstanden. Dat is pas echt verwarrend!

En steeds vaker kwam bij mij de vraag naar boven: "waar gaat het nu ECHT over?". Sterker, socialer, eerlijker, veiliger, groener, Nederlandser. Ik heb de termen allemaal gehoord maar had er absoluut geen beeld of geluid bij. Want daar was tijdens de diverse contactmomenten geen tijd voor. Neem het voorbeeld van de rollator (wel of niet in het basispakket). Niemand vertelde mij wat zo'n ding kost, hoeveel mensen zo'n ding nodig gaan hebben, wat er bespaard wordt als je het niet in het basispakket houdt. Maar beide keuzes waren wel sterker, socialer, eerlijker, veiliger, groener, Nederlandser (afhankelijk van wie het woord had). En geen fact check kan de verwarring wegnemen.

En dat allemaal om de zwevende kiezer te bereiken. Want de kiezer, die al wist waarop hij zou stemmen, keek gewoon naar de debatten. Uit verveling. Uit belangstelling. Of omdat ze hoopten op die ene leuke grap, die de avond weer compleet maakte. Ik geloof best dat politiek een vak is, maar komiek is dat zeker. Je zag de diverse politici zoeken naar het moment dat de ingestudeerde grap het beste uit de verf komt. En dan is het zo jammer dat je vanwege de zenuwen over je woorden struikelt en de grap er net niet goed uitkomt. Weer een half zeteltje in de peilingen gezakt. Allemaal terug te lezen op het tweede scherm.

Nog op de stropdassen gelet? Meestentijds effen exemplaren (op eentje na dan die helemaal geen stropdas droeg op haar jurk) en in de kleur die het meest bij hun politiek past. Niet iedereen kon trouwens netjes zijn stropdas strikken trouwens. Zeker niet diegenen, die normaal zo'n ding eigenlijk (liever) niet dragen. Maar als je met het dragen ervan ineens omhoog kan schieten in de peiling, dan wil je wel een standaardknoop aanleren. Overigens, als toch iedereen (op eentje na dan) een stropdas draagt, kun je er best een gewoon microfoontje op spelden. Want tot een musicaluitvoering komt het waarschijnlijk toch niet; dat laten we maar gewoon aan de theaterartiesten over. Dus het wattenstaafje kan in de kleedkamer blijven.

En waar heeft dit nu allemaal toe geleid? De peilingen zaten er flink naast; zelfs de exit-poll was niet helemaal juist. Sterker nog, de definitieve prognose moest zelfs na een dag bijgesteld worden vanwege een rekenfoutje met een restzetel. Nou ja, zolang het maar in de lijstverbindingsfamilie blijft, toch? En nu hebben we dan het resultaat na vele uren debatteren en standpunten verkondigen door theatermicrofoontjes en we kunnen nu waarschijnlijk lang gaan wachten op de echte uitkomst. Ok, we weten wie er in de Kamer komt, maar verder moeten we heel lang wachten op een echt debat tussen de heren en dame bij een ouderwetse interruptie microfoon met een gezellig rood lampje ten teken dat je aan het woord bent...en gehoord wordt. En dan mag je nog maar hopen dat niet iemand ineens de stekker eruit trekt...

Boat Race Multimedia Mania

Vandaag was het Stille Zaterdag, een dag voor velen om even gas terug te nemen voordat het Paasfeest begint. Een goede gelegenheid om eens een wandeling te maken, bijvoorbeeld langs de Theems.

Maar vandaag was ook de dag van The Boat Race, de beroemde roeiwedstrijd tussen de studenten roeiverenigingen van Oxford en Cambridge. De wedstrijd werd voor het eerst gehouden in 1829. Twee studerende vrienden, Charles Merivale in Cambridge en Charles Wordsworth in Oxford spraken de eerste wedstrijd met elkaar af. Vanaf dat moment werd The Boat Race af en toe georganiseerd, maar sinds 1856 wordt er jaarlijks geroeid (met uitzondering van de oorlogsjaren). Traditie wil dat de verliezer een jaar later de winnaar uitdaagt. Het parcours is op de Theems, tussen Putney en Mortlake, over een afstand van ongeveer 7 kilometer (4 mijl, 374 yards). De wedstrijd wordt geroeid in achten.

Zoals een paar jaar geleden, besloten we om naar Putney te gaan en vandaar langs de oever van de Theems het parcours af te lopen. totdat we ergens een mooie plek vonden om te gaan zitten en te genieten. Die plek werd uiteindelijk de glooiing van de Emmanuel School Boat Club, vlak bij de laatste brug van de race (Barnes Bridge).

Toen we eenmaal zaten, belden we uiteraard even wat bekenden om via het mobieltje te melden waar we zaten en dat we een lekker glaasje wijn in de zon dronken. En om erop te wijzen dat dit evenement live op televisie te zien zou zijn. Voor het geval we gespot werden...

De race zou om 14:15 starten en de beste tijd ooit geroeid is van Cambridge uit 1998: 16 minuten en 19 seconden. Dus even na 14:30 stonden we in de aanslag om te juichen (uiteraard voor Cambridge) en foto's te nemen (voorzover dat gaat met de snelheid van de roeiboten). En toen begon de ellende. We werden gebeld dat de race gestopt was om dat er een zot tussen de roeiboten aan het zwemmen was. Een demonstrant die via de alom verzamelde multimedia een punt wilde maken (iets van globalism en elitairism). Ik heb mijn ouderwetse roeptoeter-met-handen gebruikt om het publiek om ons heen van dit feit op de hoogte te stellen. En dus ging iedereen meteen op zijn touchscreentje en smartphoontje aan de slag om meer informatie te krijgen.

Naar nu blijkt lag Oxford op dat moment voor, maar moesten de roeiers terug naar een punt halverwege het parcours om opnieuw te starten (kwam binnen via een SMS geloof ik). Dat hadden ook onze omstanders inmiddels uitgevogeld via hun meegebrachte multimedia apparaatjes. Het hele herstart circus duurde nog iets van een half uur, dus rond 15:00 kwam dan eindelijk de verwachte passage. We hadden inmiddels weer een SMS gekregen over de herstart en dat feit heb ik maar weer even rondgebazuind.

De naderende race kondigt zich aan door helikopters die boven je hoofd vliegen, een hoop gejuich in de verte dat jouw richting op komt en dan plotseling twee hele snelle roeiboten en een enorme vloot aan officials, politie en andere autoriteiten in hun kielzog. Cambridge lag wel twee bootlengtes voor, maar dat kwam omdat Oxford inmiddels een roeispaan mistte (stuurfoutje, bedankt). Dat hoorde we overigens ook pas later toen we terug gingen, nu weer via een telefoontje op de mobiel.

Wat we verder nog hoorden, was dat de boegroeier van Oxford na de finish in elkaar was geklapt en dat daarom de overwinnigs festiviteiten van Cambridge waren uitgesteld. Met die roeier gaat het inmiddels weer een stuk beter (via Twitter vernomen), maar het was voor alle roeiers een vervelend slot van een enerverende Stille Zaterdagmiddag.

En ondanks al die extra informatie en het vele multimedia gebruik van allen, hebben wij lange tijd zomaar aan de oever van de Theems gestaan met een kopje koffie en een glaasje wijn (en een eenvoudig mobieltje), om gedurende 30 seconden twee supersnelle roei-achten voorbij te zien flitsen (met onze eigen ogen).

Ik had het allemaal voor geen goud willen missen!

BN-ers en Celebs

Wat dat nou toch is, die onnozele honger naar celebrity gossip, ik weet het niet. Ik heb in mijn leven ook de nodige “bekende Nederlanders en andere celebrities” gezien. Oftewel BN&C’s. Laat ik eens opscheppen. Ik heb de volgende BN&C’s gezien (de S staat voor: “ik heb ook met ze gesproken”):

Van Koninklijke bloede
 

•  Koninginin Juliana 
•  Prins Bernhard (S) 
•  Koningin Beatrix en Prins Claus 
•  Prins Willem-Alexander (S) 
•  Prins Maurits (S) 
•  Queen Elizabeth II en Prince Philip (eigenlijk  nagenoeg  de hele Britse Royal Family) 
•  Princess Anne (S) 

Sporters

• Leen Pfrommer (S) 
• Kees Verkerk (S)
• Wim Jonk
• Raphael van der Vaart

Politici:

• David Cameron 
• Hans van Mierlo 
• Hans Hillen (S)

Artiesten:

• Jaap van Zweden (S) 
• Lionel Richy 
• Lang Lang 
• Katherine Jenkins 
• José Carreras 
• Neil Sedaka 
• Lesley Garrett 
• Brian May PhD 
• Rowan Atkinson

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Dus ik heb al die mensen gezien of zelfs gesproken. Maar dat doet er natuurlijk helemaal niet toe. Want het simpele feit dat ik zo’n lijstje publiceer is al twijfelachtig op zich. De algemene, publieke belangstelling in het wel en wee van de BN&C’s heeft de laatste jaren en enorme vlucht genomen...waar geen vluchtleiding meer over waakt.

Waarom is dat toch? Hoogleraar sociologie Robert van Grieken geeft in een interview met HP/De tijd de volgende redenen (vrij geïnterpreteeerd):

• Alles heeft tegenwoordig een gezicht nodig. Als BN&C’s iets onder de aandacht brengen (kindersterfte, dierenleed) komt de zaak stevig in het publeike domein.
• Gezichten helpen informatie (keuzes) te ordenen. Het feit dat BN&C’s een bepaald product gebruiken, verhoogd de verkoop.
• Door de bekendheid van de BN&C’s kun je er met elkaar over praten (bij de watercooler, in de koffiekamer). Anders moet je maar hopen dat je collega net zo graag eendjes fotografeert als jij dat doet.

Maar ik denk dat er nog meer achter zit. Hoewel de ongezonde aandacht voor BN&C’s van alle tijd is, is het duidelijk dat de moderne (sociale) media het vooral erger en niet automatisch beter hebben gemaakt. Wel weer beeldender. We verheffen onbewust de BN&C’s tot rolmodellen hoe we wel of vooral niet willen zijn. En vergeet ook niet het feit dat de mens van nature ontzettend nieuwsgierig is. Als er een ongeluk is gebeurt (aan de andere kant van de snelweg of van de stad) dan moeten we zien wat er loos is. Om ons vervolgens aan de ene kant de vereenzelvigen met de slachtoffers en ons aan de andere kant gelukkig prijzen dat wij dat niet zijn. En de roddelpers tiert welig omdat er vraag is naar trivia over de BN&C’s. Niet omdat de roddelbladen zelf zo graag willen weten wat er zoal gebeurt in het leven van de beroemdheden. Ze bieden gewoon het brood en de spelen waar vraag naar is.

Dus dan nu de hamvraag: kan ik zelf zonder? Ik denk JA maar ik weet NEE. Want dit is al mijn tweede blog hierover. Ik heb behoefte aan het mij ergeren aan de onnodige aandacht voor de BN&C’s. Ik publiceer een onzinnig lijstje met BN&C’s die ik ooit heb gezien of zelfs gesproken. Via Twitter volg ik niet alleen personen die naar mijn mening een relevante mening hebben. Om mij vervolgens weer te verbazen over de oppervlakkige leegheid van deTweets van de BN&C's...heerlijk!

Dus hierna zal ik nooit meer iets hoogdravends vinden van de onnozele honger naar celebrity gossip. Ik accepteer dat het er is, dat het in een behoefte voorziet en dat ik eigenlijk ook niet zonder kan.

Zo, dat is dan gezegd!

TV van Toen

Mijn allereerste herinnering aan televisie, was dat wij bij de werkster gingen kijken naar de Flintstones, omdat we thuis geen TV hadden. Op een gegeven moment kwam er toch een TV in huis, met name omdat we Zwiebertje wilden zien. Althans, zo herinner ik het mij. Deze blog wordt een rondgang door Memory Lane, maar met de hulp van YouTube. Want zonder het internet, kan deze rondgang niet beleefd worden.

Ricky en Slingertje

Iedere zaterdagmiddag was er een poppenkast voorstelling op TV die Ricky en Slingertje heette. Ik heb eigenlijk geen idee waar het over ging, maar ik weet van een aapje en zijn baasje. Je moet je voorstellen dat je nu naar een poppenkast gaat kijken. Sowieso naar poppenkast, maar vooral als die voorstelling dan (in zwart-wit) op TV wordt vertoond. Toch kon ik geen aflevering missen.

De voorstelling werd overigens verzorgd door Poppentheater Merlijn (Maaike en Rien Baartmans). De eerste aflevering was te zien op 18 juni 1966. De laatste keer dat ze werden uitgezonden was op 15 september 1973.

Pipo de Clown, Mammaloe en Klukluk

En dan was er natuurlijk Pipo de Clown. Dat is eigenlijk niet gewoon een TV-programma, maar een nationaal cultureel erfgoed. Iedereen weet hoe hij er uitziet, wat hij zegt en wat hij meemaakt. De serie werd geschreven door Wim Meuldijk, die in 2007 overleed. Gelukkig dat zijn bekende en artistieke dochter, Belinda Meuldijk, de herinnering levendig houdt want zij heeft onlangs een muscial geschreven waardoor hedendaagse Pipo ook leren kennen. Echter de oorspronkelijke spelers zoals Cor Witsche, Herbert Joeks, Willy Ruys maar ook Rudi Falkhagen zijn niet meer. Alleen Marijke Bakker (Mammaloe) leeft nog en is inmiddels 79 jaar.

De voor mij meest gedenkwaardige uitzending was op 28 april 1967, toen Pipo alsmaar een baby hoorde huilen...en uiteindelijk bij het Academisch ziekenhuis van Utrecht terecht kwam, waar net de vorige avond Z.K.H. de Prins van Oranje was geboren.

Floris

En laten we vooral Floris niet vergeten. Een spannende zwart-wit serie over een ridder of zoiets in Gelderland of zoiets maar dat deed er niet toe. Iedere week zaten we aan de buis gekluisterd. Grote Pier, de Gewijde van Suikerbuik, Sindala die gek leek te zijn geworden na het eten van een Alruinwortel. Het was allemaal fantastisch.

De twaalf afleveringen werden uitgezonden van 5 oktober tot en met 21 december 1969. De eerste aflevering trok 2.790.000 kijkers; de derde aflevering ruim 3,5 miljoen kijkers. Floris was in 1969 het best bekeken programma op de Nederlandse televisie. Floris vormde ook het begin van de succesvolle samenwerking tussen Paul Verhoeven (regisseur), Gerard Soeteman (scriptschrijver), en Rutger Hauer (acteur).

Alle Thunderbirds voertuigen

Uiteraard kan ik niet laten om het over de Thunderbirds te hebben. Ik heb deze serie pas later in zijn geheel gezien, want indertijd keek ik vanuit de gang stiekem door een kiertje in de deur...want ik had al lang in bed moeten liggen. Maar uiteraard wist ik alle vliegtuigen, raketten en hun bestuurders feilloos te noemen. Nog steeds trouwens. Alle afleveringen zijn bewaard gebleven en als je ze terugziet, zijn ze nog best spannend. Wel een beetje trage televisie in vergelijking met nu. Maar wie vergeet niet die close-ups van een echte hand die het zweet van het voorhoofd veegt als er weer een gat wordt geboord, nucleaire staven worden verschoven, rotzooi van de zeebodem moet worden verwijderd vanuit de onderzeeboot etc.

TV van toen, het was allemaal wat trager en de beeldkwaliteit was ver onder HD. Ik heb het hier nog niet eens gehad over programma's als Zwiebertje, de Fabeltjeskrant, Stuif-es-In of de Belgische jeugdseries zoals Kapitein Zeppos of Het Zwaard van Ardoewaan. En wat dacht u van Ja-Zuster-Nee-Zuster. Door stommiteit zijn de meeste ampex-banden met de serie opnieuw gebruikt, dus moet je goed zoeken voor een clip. En zo kan ik nog wel uren doorgaan.

Ik zal wel gewoon een ouwe zeurpiet zijn, maar tegenwoordig worden dit soort mooie programma's niet meer gemaakt. Ja, er worden soms re-makes geproduceerd, uit pure nostalgie van de makers. En als ik dan nu kijk naar alle GTST's, en Eastenders-achtigen, of naar X-Factor, Voice of Holland/Britain/Niemandsland (en laten we het maar helemaal niet hebben over Big Brother), dan denk ik dat de TV van vroeger zo slecht nog niet was. En gelukkig kan ik dankzij het internet mijn TV-herinneringen herbeleven.

Verkiezingen via Twitter anno 2012

Politici hebben maar één doel in het leven en dat is om herkozen te worden. En journaille heeft maar maar één doel in het leven en dat is om gehoord, gezien of gelezen te worden. Ja, ik weet het. Hiermee opende ik al eens eerder een blog. Maar het is zo verschrikkelijk waar. Echter, tegenwoordig nemen politici het jounalistieke recht in eigen hand, door de sociale media te gebruiken. En het journaille heeft het nakijken...of gebruikt wat hen wordt aangeboden om alsnog te publiceren. Om toch een beetje bij te blijven, hier een Twitter-overzicht van wat er zoal beschikbaar is.



PvdA: Fractie en Partijleiding. Eerst even dicht bij huis: in Nederland is er een vacature ontstaan voor de functie van fractieleider voor de Partij van de Arbeid in de Tweede Kamer. Job Cohen heeft zijn functie en zetel afgelopen week ter beschikking gesteld. Op 16 maart wordt de uitslag van de ledenraadpleging bekendgemaakt waarna op 17 maart de bekrachtiging volgt tijdens het partijcongres. Tot nu toe hebben zich vier kandidaten gemeld, waarvan er drie een openbaar Twitteraccount hebben en slechts twee aktief twitteren.

• Martijn van Dam heeft als account: @martijnvdam. Een zeer fanatieke Twitteraar; zijn eigen website is martijnvandam.com. 
• Diederik Samsom heeft als account @diederiksamsom. Ook een zeer fanatieke Twitteraar.
• Ronals Plassterk heeft als account @RonaldPlassterk. Zijn laatste Tweet is van 3 november 2011.
• Het Twitteraccount van Nebahat Albayrak is afgeschermd.

President van Frankrijk. De Franse presidentsverkiezingen 2012 zijn de tiende presidentsverkiezingen tijdens de Vijfde Republiek in Frankrijk. De eerste ronde van deze verkiezingen worden gehouden op 22 april; de tweede ronde (indien benodigd) op 6 mei. Er zijn twee belangrijke kandidaten, die allebei Twitteren. En beiden zeer fanatiek, hoewel hun campagne team ongetwijfeld verantwoordelijk is voor de meeste Tweets. Omdat ik heel slecht Frans spreek en lees, kan ik hier weinig meer van zeggen.

• De huidige president, Nicolas Sarkozy, heeft als account: @SARKOZY_2012. 
• De kandidaat voor de socialisten, François Hollande, heeft als account: @fhollande.

President van de Verenigde Staten van Amerika. Op  6 november 2012 worden de verkiezingen gehouden. De zittende president, Barack Obama, heeft zich al herkiesbaar gesteld. Hij Twittert (via zijn campagne team) onder @BarackObama. Als hij overigens persoonlijk Twittert, gebruikt hij hashtag #BO.

De Republikeinse kandidaat die het tegen Barack Obama gaat opnemen is nog niet bepaald. Momenteel vinden vele voorrondes plaats in de diverse staten om de krachten te meten. Er zijn nog 4 kandidaten over. Tijdens het Republikeins Congres dat op 27-30 augustus in Tampa wordt gehouden, worden de kandidaat en zijn running mate bekrachtigd.

• Rick Santorum heeft als account  @RickSantorum.
• Mitt Romney heeft als account @MittRomney.
• Newt Gingrich heeft als account @newtgingrich.
• Ron Paul heeft als account @ronpaul. Er zijn echter nog vele andere accounts te vinden  die door hem gebruikt worden.

Wie Twittert die blijft. Maar aangezien deze Tweets bedoeld zijn om de aandacht op zich te vestigen, vanwege de verkiezingen, is er wel sprake van enige ijdeltuiterij. Maar dat mag natuurlijk wel, gezien het doel van de Tweets. En dan heb ik het nog niet over de aanstaande verkiezingen in andere landen, zoals Kenia en Sierra Leone. Want daar beginnen de nieuwe media ook hun invloed te krijgen.

Voorlopig blijf ik als belangstellende lezer de verkiezings Tweets volgen. Ik heb bovenstaande Twitteraars bijeen gebracht in een lijst die u vanaf nu ook kunt volgen. Het wordt er overigens niet veel overzichtelijker op...