Feit. Ik had deze blog al gereed, voordat Youp van 't Hek zijn prachtige column schreef. Maar juist daarom heb ik een paar weken gewacht met publiceren.
Wat mij toch iedere keer weer verbaasd, is dat meisjes en jonge vrouwen tegenwoordig vrij grote handtassen met zich meedragen en tegelijkertijd de mobiele smartphone of BlackBerry nog steeds in de hand houden. Alsof zo’n klein apparaatje niet in die grote tas erbij past. Het is een normale situatie om zo’n meisje in de trein of bus te zien stappen en ogenblikkelijk als een bezetene te zien los tappen op de telefoon. Ook is het normaal dat ze vrij snel een luid gesprek begint te voeren met “iemand aan de andere kant van de lijn”, waar we allemaal gratis en onvermijdelijk deelgenoot van mogen zijn.
Bovenstaande voorbeeld leidt maar tot één conclusie: het begrip privacy is bij deze personen onbekend. En dat geldt dan voor de privacy van hen zowel als voor die van mij. Want waarom moet ik horen dat ze dat-en-dat gedaan hebben of die-en-die gezien hebben; gisteren of zojuist, in de kroeg of op straat?
Dit gedrag is uiteraard niet alleen beprekt tot (jonge) vrouwen. Uit een artikel van NRC Handelsblad (20111229: 2011, Het jaar van de tirades tegen sociale media door Steven de Jong) blijkt dat het qua etiquette al helemaal mis gaat: 51 procent van de volwassenen gebruikt de mobiele telefoon in gezelschap van anderen, 23 procent zelfs tijdens een gezamenlijk diner. En 18 procent kan de mobiele telefoon niet met rust laten op plekken waar het ding uit moet. En soms heb ik het gevoel dat ik daar telkenmale weer getuige van moet zijn.
Vroeger stond de telefoon op de gang. Op straat had je telefooncellen waar je echt in moest om een gesprek te voeren. Het telefoneren was een privé aangelegenheid.Tegenwoordig heb je in het hele huis WiFi en bijna overal op straat een mobiel netwerk dat gegarandeerd verbinding zegt op te leveren. Je hoeft niet meer te wachten tot je thuis bent of op je werk om verbinding te zoeken. We Skypen, Twitteren, SMS-en telefoneren en Facebooken er lustig op los en hangen al onze was, ook de vuile, probleemloos buiten. Jongeren kennen het begrip privacy niet eens meer en ouderen (zeg maar van mijn generatie) zijn het begrip gewoon vergeten. En dat ergert mij. Want als je er dan niet uitgebreid aan meedoet, voel je je ineens sociaal geïsoleerd.
“Kijk maar op mijn Facebook-account” zeggen ze dan. “Ik doe niet aan Facebook.”
“Wat is je mobiele nummer?” vragen ze dan. "Dat is privé!”
Maar kennelijk moet je de hele dag bereikbaar zijn en waag het niet om je toestellen uit te zetten. Of met je diverse accounts offline te gaan. Want je bent verloren. In een uiterst stille parallelle wereld zonder informatie, beeld en geluid. Zonder waan van de dag. Zonder gestoord te worden door vluchtige en oppervlakkige contacten. Een wereld waarin tijd is om een goed gesprek te voeren met een vriend, terwijl je elkaar aankijkt (?!). Of om in alle rust naar muziek te luisteren, zonder dat je anderen stoort. Of om eens een goed boek te lezen met een kop koffie of een glas wijn er bij. Gewoon eenzaam maar niet alleen in je eigen privacy. Eigenlijk klinkt dat best aantrekkelijk...
