Twitter, een eerste indruk

Sinds een flinke maand twitter ik. Ik ben een twitteraar dus. Met deze uitspraak voel ik me bijna als een man die in de kroeg aan zijn maten moet toegeven dat hij graag borduurt. Het is dus een soort van uit de kast komen,  de twitterkast. Inmiddels kijk ik telkenmale of er al een nieuwe tweet in mijn tijdlijn is gekomen; of er al nieuwe twitteraars uit mijn privé lijst een nieuwe mededeling of grap hebben gepubliceerd. En het is helemaal geweldig als er iemand een vermelding van/met jouw Twitter-alias heeft gedaan. Of als je wordt gere-tweet.

Het is daarom goed om eens de balans op te maken van wat ik er nu eigenlijk van vind. Laat ik eerst eens een paar verschillende soorten twitteraars beschrijven. Voor het gemak heb ik ze allemaal mannelijk gemaakt.

De Tsunami. Deze twitteraar vindt overal wat van. Hij koopt een krant en snelt de koppen, waarna hij alles met een mening het publieke domein in slingert. Hij kijkt een TV-programma en nog gedurende de uitzending vliegen de tweets al door het zwerk. Hij luistert niet en reageert niet op antwoorden of vermeldingen. Hij gebruikt meer #hastags dan @namen. Het maximum verdraagbare getal van 35 tweets per dag wordt ruim overschreden. Hij twittert voor zichzelf, uit frustratie of uit minderwaardigheid. Want wie twittert, die is iemand. Hij wordt gehoord. Zijn mening moet er wel toe doen want hij heeft vele volgers. Zolang ze hem kunnen velen.

De Prediker. Elke tweet gaat over dat ene, zelfde onderwerp. Re-tweets, linkjes naar media, herhaling van het onderwerp (tot vervelens toe) zijn aan de orde van de dag. Zijn idee, passie, vastgewortelde mening moet aan de hand van vele voorbeelden de ether ingeslingerd worden. Er is geen ontkomen aan: hij heeft gelijk! Zijn mening moet er wel toe doen want hij heeft vele volgers. Totdat ze op hem zijn uitgekeken.

De Fotograaf. Met behulp van de diverse gratis TwitPic-sites wordt bij nagenoeg elke tweet een foto meegezonden. De tweet IS de foto. Een plaatje zegt meer dan duizend woorden en zelfs het dagelijks (hopelijk gevarieerde) ontbijt wordt op de kiek gezet. Een dagje aan zee: de voeten op de ligstoel gaan het internet op. De nieuwe baby is weer een dagje ouder: we mogen het allemaal zien. Wat een lol met die nieuwe media.

De Biograaf. Bij deze twitteraar mogen we meekijken met alles wat hij doet of meemaakt. Van dag tot dag, van minuut tot minuut. En ook de kleinste, schijnbaar nietige zaken zijn leven betreffend, worden vastgelegd. Zo lezen we dat hij naar de supermarkt gaat, wie hij daar tegenkomt en, bij thuiskomst, wat hij gekocht heeft. Op weg naar een belangrijke vergadering: je hoort het op tijd. De trein is weer eens te laat: je mag met hem meeleven. Deze twitteraar is vaak heel beleefd, want we krijgen iedere dag als eerste tweet een goede morgen gewenst. En dat gaat door tot hij naar bed gaat, inclusief nachtkusje.

Het Antwoordapparaat. Hij antwoord op elke twitteraar die hij volgt. Als je zijn tijdlijn bekijkt, antwoord hij iedereen die hij volgt. En dat zijn uiteraard ook de meer bekende twitteraars, want als jij zo iemand beantwoord, dan ben je zelf pas echt iemand. Eigen originele tweets zijn er bijna niet, maar daar is dan ook geen tijd voor. En als je hem toevallig volgt, moet je iedere keer weer kijken waar zijn antwoord nu eigenlijk over gaat. Want jij volgde de beantwoordde net even niet. Het is bij hem door het bos moeilijk om de unieke bomen nog te zien.

En zo zijn er nog vele soorten twitteraars te beschrijven. Er zijn stille lurkers, slimme oneliners, ijdeltuiten en noem maar op. Ik volg de meeste twitteraars via een eigen privé lijst. Die laat ik dan weergeven in aparte kolommen in Tweetdeck of Hootsuite, om het overzicht te bewaren. Ik volg alleen maar publiekelijk die twitteraars, die ik persoonlijk ken. Met een paar kleine uitzonderingen. Verder heb ik, gezien bovenstaande voorbeelden, al besloten dat het niet erg is als je niet zo veel volgers hebt. Want volgers kunnen je ook weer ontvolgen. En dat is toch altijd even slikken; een soort vervreemding die gepaard gaat met een stevige confrontatie met je zelf. Bijna een soort rouwproces.

Sinds een flinke maand twitter ik. Ik ben een twitteraar dus. Ik probeer niet te veel (maar wel over verschillende onderwerpen) wat te tweeten. Gemiddeld zo'n 10 keer per week. Ik merk dat ik bovenstaande archetypen allemaal meer of minder ben. En daar hebben we allemaal last van, denk ik. Wat ik van Twitter vind: in één woord...GEWELDIG.

Email Plezier

Jaren geleden kreeg ik van een "kennis" een emailtje met een bijlage, ik geloof een MP3 geluidsfragment. Onze internetverbinding ging nog via die ene telefoonlijn. Stekker verwisselen en niet bereikbaar per telefoon. Het duurde verschrikkelijk lang om het emailtje binnen te halen en uiteindelijk kon mijn computer niet eens de bijlage openen...Ik zei toch al dat het jaren geleden was. In ieder geval was dit voor het eerst dat ik een haat-liefde verhouding begon te ontwikkelen met het fenomeen email.

Email is niet meer weg te denken uit ons dagelijks leven. Het is een middel van converseren die door de afzender kan worden gebruikt waar en wanneer hij maar wil, en de ontvanger bepaalt ook zelf waar, wanneer en of de email geopend wordt. Geen gedoe meer van postzegels die op zijn of een brievenbus lichting die net geweest is en pas na het weekend weer vervolgd wordt. Bijlages meesturen, linkjes die direct openen met een muisklik, grote groepen ontvangers tegelijk aanschrijven. Het kan niet op. Waar zouden we zijn zonder email.

Er zijn echter vijf regels die ik tracht te hanteren. En waarvan ik hoop dat de lezer er ook wat aan heeft. Om te voorkomen dat emailplezier ontaardt in emailirritatie.

• Denk na over wie er in de actie (To), info (Cc) en blinde info (Bcc) komt. Niet alleen hoeven sommige personen niet alles te weten, maar het is ook niet aan de zender om ieders emailadres prijs te geven. Een groeps-email (kerstkaart, uitnodiging) kan in zijn geheel naar de Bcc. Ik ken iemand die in een leidinggevende positie zit. Hij opent geen enkele email die "Cc aan hem is geschreven". Ik ken ook iemand die een er de gewoonte van maakt om als hij iemand per email "de waarheid verteld", diens leidinggevende in de Bcc te zetten.

• Antwoord niet automatisch met "Allen Beantwoorden (Reply to All)". Iedereen moet dan alles weer lezen en als er een beetje lange emailtrein ontstaat, moet je gewoonweg wel afdrukken om de lijn van het betoog te ontwarren. Ik zie wel eens een uitnodiging voorbij komen. En dan zijn er luitjes die automatisch aan IEDEREEN willen antwoorden dat ze niet kunnen en waarom dan wel. Wat moet ik met die info? Regelmatig komt daar dan van iemand anders weer een antwoord op...aan allen. Vreselijk!

• Stuur niet zomaar elke bijlage mee. Er is niets vervelender dan een een bijlage die niet te openen is. Software producenten veranderen hun formats nog wel eens. En als de ontvanger dan een oudere versie van het programma heeft, of het programma zelfs helemaal niet heeft, volgen er vele belletjes, replies etc. om dat weer recht te trekken. Een klein telefoontjes vooraf had dit wellicht kunnen voorkomen. En jouw supersnelle breedband verbinding hoeft niet automatisch ook aan de andere kant aanwezig te zijn. Het is dan bij de ontvanger of je met een limonade rietje het riool moet leegzuigen.

• Voorkom een ellenlange email trein. Ik lees een boek of een krant van links naar rechts en van boven naar beneden. Ik heb dan ook niet begrepen, waarom antwoorden op een email bovenop de originele komen. Je moet dus als een sambadanser op en neer door de hele trein heen om te begrijpen waar het over gaat. Ten einde raad print je de email dan maar. En dan het heeft het verminderen van papiergebruik al gauw een lagere prioriteit. Dubbelzijdig printen levert dan nog een beetje milieubewust gevoel op. En waarom niet in het bovenste antwoord even aangeven waar de trein daaronder over gaat. Zeker als er nieuwe ontvangers aan jouw email zijn toegevoegd. Die weten nog van niks...

• Gebruik email als toevoeging aan en niet ter compensatie van het bespreken van een belangrijk onderwerp. Dit is voor mij de moeilijkste regel want soms kun je niet een hele groep belanghebbenden tegelijk aanspreken, zelfs niet met webcam sessies waar velen tegelijk aan deel kunnen nemen. De anderen zijn op dat moment niet beschikbaar of hebben niet de mogelijkheid om te webcammen. Een telefoongesprek vooraf of desnoods achteraf is wel zo fatsoenlijk. Want anders zit iemand op zijn werk of thuis met vele vragen die op dat moment onbeantwoord blijven. Pas in een gesprek kun je uitleggen wat je bedoelt, niet in een email.

Email is niet meer weg te denken uit ons dagelijks leven, zeker niet uit het mijne. Maar met bovenstaande regels kan het zomaar zijn, dat email een verrijking en een zegen blijft, zonder irritatie of afkeer.

Nep Tweeters

Het is altijd vervelend als je slachtoffer wordt van een vorm van identity theft. Laat daar geen misverstand over bestaan. Het moment dat je merkt dat er een aanzienlijk bedrag van je rekening is opgenomen omdat je bankpas is geskimmed is meer dan alleen financieel een kleine ramp. Iemand is in je privé-leven gekomen en en geeft zich voor je uit. Je moet van alles regelen en hebt een deuk opgelopen. Het vertrouwen in de medemens is sterk verminderd.

Onlangs had iemand een Twitter-account aangemaakt op naam van de advocate Bénédicte Ficq. Zij twittert niet en zij bepleitte op 9 januari 2012 in De Wereld Draait Door dat er een wet zou moeten komen om dit te voorkomen. De Volkskrant berichtte daarover. En meer recentelijk zijn er kamervragen over gesteld door de SP en de PVV. Niet alleen zou moeten worden onderzocht of de huidige wetgeving mogelijkheden biedt om dit tegen te gaan, maar nieuwe wetgeving zou ook tot de mogelijkheden moeten behoren. Althans, dat lijkt de mening van een groeiend aantal bezorgde Nederlanders. Maar is dit wel nodig? Is dit wel zuiver? Is de wereld niet een beetje aan het doordraaien?

Ik reageerde op het eerst genoemde bericht met de volgende Tweet:

NEEN! Media volgen/gebruiken met verstand en korrel zout. Geen mening vanaf de zijlijn aub.


Wat bedoelde ik daar nu precies mee?

• Volg de media met verstand. Geloof niet alles meteen als er een korte Tweet of een snelle kop in cyberspace wordt gelanceerd. Kijk eens op een andere website ter vergelijking of neem eens een moment om te overdenken wie nu eigenlijk wat heeft gezegd of wanneer. En met name sommige  twitteraars zijn van tijd tot tijd behoorlijke ijdeltuiten, yours truly included. 

• Gebruik de media met verstand. Ik las onlangs vijf regels die mij zeer aanspreken. En die regels gelden uiteraard voor meer sociale media dan alleen Twitter. Zoals onze Koningin al eens zei: "vrijheid van meningsuiting komt met verantwoordelijkheid". Maar behalve verstandig en met respect, zou je ook uniek moeten proberen te zijn. Want dan herkennen jouw directe of indirecte volgers jou meteen.

• Neem alles eens met een korrel zout. Tegenwoordig wordt een losse opmerking op Twitter of Facebook meteen gebruikt om de leemtes in het echte nieuws op te vullen. Of erger nog, als die gevreesde en controversiële  tweet nog niet is geweest, wordt die door de tegenpartij aangevraagd. En dat is dan weer nieuws op zich. Denk aan het hoofddoek-issue tijdens het recente staatsbezoek van de Koningin aan de Golfregio. Wie begon er nu met twitteren? En hoe snel was dat op zich weer nieuws? Hoe belangrijk is zo'n Tweet nu eigenlijk?

Ik ben sterk van mening dat je dit nu eens niet moet reguleren. Een medium als Twitter heeft zelf de policy dat als jij een klacht indient, zij daar naar kijken...en actie nemen waar nodig. Ze zitten ook wel eens fout, maar geven dat nadien toe. Waar gehakt wordt, vallen nu eenmaal spaanders. Er is al een keurmerk in de vorm van een blauw label geïntroduceerd dus dat gaat volgens mij de goede kant op. Want al zou iemand iets twitteren met een fake alias dat sterk lijkt op (of zelfs bedoeld is als) jouw identiteit. Dan weerleg je dat toch aan je eigen, trouwe volgers. En vervolgens laat je Twitter actie nemen.

Tot slot. Je kunt altijd een voorbeeld nemen aan de Britse zangeres Katy Perry. Toen er in haar persoonlijk leven wat problemen waren, had iedereen er snel een mening over. Zij pareerde dat met de volgende Tweet:

Concerning the gossip, I want to be clear that NO ONE speaks for me. Not a blog, magazine, "close sources" or my family.

Het is altijd vervelend als je slachtoffer wordt van een vorm van identity theft. Maar laat de sociale media vooral zelfregulerend blijven. Tweet ze!