Twitter, een eerste indruk

Sinds een flinke maand twitter ik. Ik ben een twitteraar dus. Met deze uitspraak voel ik me bijna als een man die in de kroeg aan zijn maten moet toegeven dat hij graag borduurt. Het is dus een soort van uit de kast komen,  de twitterkast. Inmiddels kijk ik telkenmale of er al een nieuwe tweet in mijn tijdlijn is gekomen; of er al nieuwe twitteraars uit mijn privé lijst een nieuwe mededeling of grap hebben gepubliceerd. En het is helemaal geweldig als er iemand een vermelding van/met jouw Twitter-alias heeft gedaan. Of als je wordt gere-tweet.

Het is daarom goed om eens de balans op te maken van wat ik er nu eigenlijk van vind. Laat ik eerst eens een paar verschillende soorten twitteraars beschrijven. Voor het gemak heb ik ze allemaal mannelijk gemaakt.

De Tsunami. Deze twitteraar vindt overal wat van. Hij koopt een krant en snelt de koppen, waarna hij alles met een mening het publieke domein in slingert. Hij kijkt een TV-programma en nog gedurende de uitzending vliegen de tweets al door het zwerk. Hij luistert niet en reageert niet op antwoorden of vermeldingen. Hij gebruikt meer #hastags dan @namen. Het maximum verdraagbare getal van 35 tweets per dag wordt ruim overschreden. Hij twittert voor zichzelf, uit frustratie of uit minderwaardigheid. Want wie twittert, die is iemand. Hij wordt gehoord. Zijn mening moet er wel toe doen want hij heeft vele volgers. Zolang ze hem kunnen velen.

De Prediker. Elke tweet gaat over dat ene, zelfde onderwerp. Re-tweets, linkjes naar media, herhaling van het onderwerp (tot vervelens toe) zijn aan de orde van de dag. Zijn idee, passie, vastgewortelde mening moet aan de hand van vele voorbeelden de ether ingeslingerd worden. Er is geen ontkomen aan: hij heeft gelijk! Zijn mening moet er wel toe doen want hij heeft vele volgers. Totdat ze op hem zijn uitgekeken.

De Fotograaf. Met behulp van de diverse gratis TwitPic-sites wordt bij nagenoeg elke tweet een foto meegezonden. De tweet IS de foto. Een plaatje zegt meer dan duizend woorden en zelfs het dagelijks (hopelijk gevarieerde) ontbijt wordt op de kiek gezet. Een dagje aan zee: de voeten op de ligstoel gaan het internet op. De nieuwe baby is weer een dagje ouder: we mogen het allemaal zien. Wat een lol met die nieuwe media.

De Biograaf. Bij deze twitteraar mogen we meekijken met alles wat hij doet of meemaakt. Van dag tot dag, van minuut tot minuut. En ook de kleinste, schijnbaar nietige zaken zijn leven betreffend, worden vastgelegd. Zo lezen we dat hij naar de supermarkt gaat, wie hij daar tegenkomt en, bij thuiskomst, wat hij gekocht heeft. Op weg naar een belangrijke vergadering: je hoort het op tijd. De trein is weer eens te laat: je mag met hem meeleven. Deze twitteraar is vaak heel beleefd, want we krijgen iedere dag als eerste tweet een goede morgen gewenst. En dat gaat door tot hij naar bed gaat, inclusief nachtkusje.

Het Antwoordapparaat. Hij antwoord op elke twitteraar die hij volgt. Als je zijn tijdlijn bekijkt, antwoord hij iedereen die hij volgt. En dat zijn uiteraard ook de meer bekende twitteraars, want als jij zo iemand beantwoord, dan ben je zelf pas echt iemand. Eigen originele tweets zijn er bijna niet, maar daar is dan ook geen tijd voor. En als je hem toevallig volgt, moet je iedere keer weer kijken waar zijn antwoord nu eigenlijk over gaat. Want jij volgde de beantwoordde net even niet. Het is bij hem door het bos moeilijk om de unieke bomen nog te zien.

En zo zijn er nog vele soorten twitteraars te beschrijven. Er zijn stille lurkers, slimme oneliners, ijdeltuiten en noem maar op. Ik volg de meeste twitteraars via een eigen privé lijst. Die laat ik dan weergeven in aparte kolommen in Tweetdeck of Hootsuite, om het overzicht te bewaren. Ik volg alleen maar publiekelijk die twitteraars, die ik persoonlijk ken. Met een paar kleine uitzonderingen. Verder heb ik, gezien bovenstaande voorbeelden, al besloten dat het niet erg is als je niet zo veel volgers hebt. Want volgers kunnen je ook weer ontvolgen. En dat is toch altijd even slikken; een soort vervreemding die gepaard gaat met een stevige confrontatie met je zelf. Bijna een soort rouwproces.

Sinds een flinke maand twitter ik. Ik ben een twitteraar dus. Ik probeer niet te veel (maar wel over verschillende onderwerpen) wat te tweeten. Gemiddeld zo'n 10 keer per week. Ik merk dat ik bovenstaande archetypen allemaal meer of minder ben. En daar hebben we allemaal last van, denk ik. Wat ik van Twitter vind: in één woord...GEWELDIG.